با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢٩ - رفتار يزيد و اعتراض برخى از حاضران

ابو برزه- به عنوان يك صحابى- [١] در اين موضع نسبت به لزوم دوستى حسين (ع)، به رفتار رسول خدا (ص) و نسبت به دوستى آن حضرت و بيزارى از دشمنانش و قاتلش به گفتار آن حضرت استناد مى‌كند. اين موضعگيرى در زمانى مهمّ و مكانى خطرآميز انجام شد. از اين رو آن سركش تاب نياورد و بر او خشم گرفت و دستور داد كشان كشان بيرونش كردند.

دو ملاحظه‌

الف- تأملى با ابن تيميه‌

گويند كه ابن تيميّه- گمراه گمراه كننده- حضور ابو برزه اسلمى را در مجلس يزيد نفى كرده است. به اين دليل كه او در هنگام احضار اسيران اهل بيت (ع) در كوفه بوده است. [٢]

اما اين دليل از چند جهت ضعيف مى‌باشد:

يكم: بنا بر مشهور ابو برزه در شام و در مجلس يزيد حضور داشته است. اين مطلب را شمار بسيارى از مورخان مانند بلاذرى، طبرى، ابن اعثم، ابن اثير، ذهبى، ابن كثير، ابن جوزى، سبط ابن جوزى، باعونى، مزّى و خوارزمى نقل كرده‌اند، چنانكه پيش از اين گفته شد. بنابراين هيچ كس نمى‌تواند از اين امر تغافل بورزد، مگر آدم لوچ و دو بين!

دوم: به فرض وجود وى در زمان حضور اسيران در كوفه، در آن شهر، منافاتى با اين ندارد كه در زمان حضورشان در شام نيز در شام بوده باشد. زيرا ياد آور شديم كه ابن زياد اسيران را آماده كرد و به همراه جماعتى به شام فرستاد و ممكن است ابوبرزه نيز يكى از اعضاى آن گروه بوده و يا آنكه خودش به آن سرزمين رفته باشد.

[١]. وى نضلة بن عبيد بن حارث اسلمى است كه كنيه‌اش بر او غالب گشته است. درباره نام او اختلاف است. او از صحابه‌اى بود كه نخست در مدينه و سپس در بصره سكونت داشت. در جنگ نهروان با على (ع) حضور يافت و در سال ٦٥ در خراسان در گذشت (ر. ك. تهذيب التهذيب، ج ١٢، ص ١٨، شماره ٨٢٨٤؛ الاصابة، ج ٣، ص ٥٥٧، زندگينامه شماره، ٨٧١٨؛ الاعلام، ج ٨، ص ٣٣).

[٢] . ر. ك حول رأس الحسين (ع)، ص ١٧١.