با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٠ - شواهد تاريخى بر قاتل بودن يزيد

وليد بن يزيد، يحيى بن زيد را نكشت و در خراسان بر دار نكرد؟ آيا ابن زياد فرومايه، مسلم بن عقيل را نكشت؟ آيا يزيد بن معاويه، حسين بن على (ع) و اهل بيتش را نكشت؟

آيا حرم رسول خدا را نزدش به اسارت نبردند و آنان را در جايگاه اسيران نگه نداشتند؟ [١]

٩. رضايت يزيد به قتل حسين (ع) پس از شهادتش‌

سعد تفتازانى گويد: حقّ اين است كه رضايت يزيد به قتل حسين (ع) و شادمانى او و اهانت او به اهل بيت رسول خدا (ص)، از امورى مى‌باشد كه به نحو تواتر به دست ما رسيده است. [٢]

شبراوى گويد: ابوالفضل گفت: پس از رسيدن سر شريف به دمشق آن را درون طشتى در برابر يزيد نهادند و او با چوب دستى بر لب و دندان شريفش مى‌زد. آنگاه دستور داد مدت سه روز آن را در دمشق به دار زدند. او از كار ابن زياد تشكّر كرد و عزّت و احترامش را به جايى رساند كه بر زنان وى وارد مى‌شد. [٣]

سبط ابن جوزى گويد: يزيد ابن زياد را نزد خويش فرا خواند و اموال بسيار و تحفه‌هاى بزرگ به او بخشيد. او را نزديك نشاند و منزلتش را بالا برد و او را نزد زنانش برد و نديم خويش ساخت. شبى مست كرد و به آوازه خوان گفت: بخوان، آنگاه خودش بالبداهه گفت:

مرا شربتى بنوشان كه قلبم را سيراب كند،

آنگاه پر كن و ابن زياد را جامى همانند آن بنوشان؛

كسى كه راز دار و امانت‌دار من و عهده دار غنيمت و جهاد من است.

قاتل خارجى يعنى حسين (ع) و نابود كننده دشمنان و حسودان است. [٤]

از نشانه‌هاى رضايت يزيد، بايد فرمان او را مبنى بر نصب سر شريف امام (ع) بر در سراى خويش بر شمرد. [٥]

[١] . دائرة المعارف، ج ٤، ص ٤٢١.

[٢] . الاتّحاف بحبّ الاشراف، ص ٦٢.

[٣] . همان، ص ٦٩.

[٤] . تذكرة الخواص، ص ٢٩.

[٥] . مقتل خوارزمى، ج ٢، ص ٧٤.