ابن عساكر به نقل از عامر بن سعد بجلى گويد: «هنگامى كه حسين بن على (ع) كشته شد، رسول خدا (ص) را به خواب ديدم؛ كه فرمود: «چنانچه براءبن عازب را ديدى سلام مرا به او برسان و بگو كه قاتلان حسين بن على (ع) در آتشند؛ گرچه نزديك است خداوند همه اهل زمين را به خاطرش با عذابى دردناك نابود سازد.

گويد: نزد براء رفتم و داستان را برايش نقل كردم. او گفت: راست گفت رسول خدا (ص).

رسول خدا (ص) فرمود: هر كس مرا در خواب ببيند، به يقين مرا ديده است؛ چرا كه شيطان به صورت من در نمى‌آيد». [٢]

چكيدن خون از درخت‌

مصيبت قتل حسين (ع) همه هستى را در بر گرفت. از اين رو مى‌بينيم كه پس از شهادت ايشان نشانه‌هايى در هستى پديد مى‌آيد و جهان بر او مى‌گريد. [٣] تفصيل‌

[١] . مثير الاحزان، ص ١٠٨.

[٢] . ترجمة الامام الحسين (ع) من تاريخ دمشق، ص ٤٤٤، ح ٣٩٧. تهذيب الكمال، ج ٦، ص ٤٤٦؛ نزل الابرار، ص ١٦٣.

[٣] . از آن جمله شيخ صدوق به نقل از جبله مكيّه گويد: از ميثم تمّار- قدّس الله روحه- شنيدم كه مى‌گفت: به‌خدا سوگند كه اين امت پسر پيامبرش را در دهم ماه محرم مى‌كشد، و آن دشمنان خدا روز قتل وى را روز بركت قرار مى‌دهند. اين كار انجام مى‌شود، در علم خداى متعال چنين گذشته است. من اين آگاهى را از مولايم امير مؤمنان (ع) دارم. او به من خبر داد كه حتى وحشيان صحرا، ماهيان دريا و پرندگان آسمان بر او مى‌گريند. خورشيد و ماه آسمان و زمين و مؤمنان انس و جن و همه فرشتگان آسمانها و رضوان و مالك و حاملان عرش بر او مى‌گريند و آسمان خون و خاكستر مى‌بارد. آن گاه گفت: لعنت خدا بر قاتلان حسين (ع) واجب است، همان گونه كه بر مشركانى كه ديگرى را شريك خدا قرار مى‌دهند واجب است و همان طور كه بر يهود و نصارا و مجوس واجب است. آن گاه ميثم گفت: اى جبلة، هر گاه به خورشيد نگاه كردى و ديدى كه همانند خون تازه سرخ است بدان كه مولايت حسين (ع) كشته شده است. جبله گويد: روزى بيرون رفتم و خورشيد را روى ديوارها ديدم كه همانند ملحفه‌هاى زرد رنگ شده است. در آن هنگام فرياد زدم و گريستم و گفتم: به خدا سوگند سرورمان حسين بن على (ع) كشته شده است. (امالى صدوق، ص ١٨٩، مجلس ٢٧، ح ١؛ علل الشرايع، ج ١، ص ٢٢٧، ح ٣؛ به نقل از آنها، بحار الانوار، ج ٤٥، ص ٢٠٢، ح ٤).