با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٥٩ - گفتههاى ام كلثوم

شيخ ابن نما حلّى- در توصيف آن حالت- مى‌گويد: پس از آنكه اعضاى خاندان پيامبر (ص) پس از غيبتى طولانى از سفر باز مى‌گشت ... اين در حالى بود كه سبط پيامبر را افتاده بر روى خاك و دور از دوستان به جاگذاشته بودند؛ در بيابانى خشك و برهوت.

نه همنشين براى نجوا و نه پيكى براى امور پيش آمده دارند. و چشمهايشان به خاطر يتيمان پاك باقيمانده گريان بود. آنان افسوس مى‌خوردند با خود مى‌گفتند كه اى كاش به اينجا نيامده بودند. من اين ابيات را از زبان گفتار خودم و زبان حال آنان گفته‌ام:

هنگامى كه به آب يثرب وارد شديم؛

پس از آن كه بر سبط شهيد سيل اشك جارى كرديم؛

به خاطر درد و و رنجى كه ما كشيديم؛

گردن رهوارها كشيده شد و تسليم و رام شدند؛

در طف جرعه جرعه جام مرگ نوشيدند؛

جان‌هايى بزرگوار كه امانتهاى رسول (ص) بودند؛

سعادت و خوشبختى خاندان هاشم به بدى تبديل شد؛

در حالى كه آنان همانند ماه تابان بودند؛

بر تلهايى ايستاديم و بر اهلش گريستيم؛

اندوهگين در حالى كه بيابانهاى خشك و بى‌آب و علف نيز مى‌گريستند. [١]

گفته‌هاى امّ كلثوم‌

علّامه مجلسى به نقل از كتابهاى برخى اصحاب ما چنين روايت مى‌كند: اما امّ كلثوم هنگامى كه به شهر مدينه رسيد گريه مى‌كرد و چنين مى‌گفت:

اى شهر جدّ ما! ما را مپذير؛

كه ما با اندوه و حسرت آمديم؛

آگاه باش و رسول خدا (ص) را از ما خبر بده؛

[١] . مثير الاحزان، ص ١١٢.