با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٠٤ - دار زدن سر شريف در دمشق

حضرت فرمود: دست از او برداريد؛ به من نزديك شد و فرمود: تو هم از هفتاد نفرى؟

گفتم: بلى. سپس دستش را روى شانه‌ام گذاشت و مرا با صورت روى زمين خواباند و فرمود:

«خداوند تو را نبخشايد. خداوند استخوانهايت را به آتش بسوزاند». از اين رو من از رحمت خداوند نوميد گشتم. پس اعمش گفت: «از من دور شو كه مى‌ترسم به خاطر تو مجازات شوم» [١].

دار زدن سر شريف در دمشق‌

ذهبى به نقل از حمزة بن يزيد حضرمى گويد: «يكى از خويشاوندانم براى من نقل كرد كه او سر حسين (ع) را براى مدت سه روز در دمشق بر سر دار ديد» [٢].

شبراوى گويد: ابوالفضل گفت: «پس از رسيدن سر شريف به دمشق آن را درون طشتى در برابر يزيد نهادند و او با چوبدستى بر دندان‌هاى شريفش مى‌زد. آنگاه فرمان داد آن را دار بزنند؛ و سه روز در دمشق بر سر دار بود» [٣].

باعونى نوشته است كه سر را سه روز در دمشق نصب كردند و سپس در انبار اسلحه قرارش دادند [٤].

علامه مجلسى نقل كرده است كه سر حسين (ع) را سه روز در دمشق بر دار كردند و سپس در انبارهاى بنى اميه نگه داشتند [٥].

آنچه گفتيم درباره خود سر شريف بود، اما درباره جاى به دار كشيدن آن، دو نقل است:

١. بر در مسجد دمشق‌

شيخ صدوق و ابن فتّال نقل كرده و گفته‌اند: «سپس يزيدفرمان داد سر حسين (ع) را بر در مسجد دمشق نصب كردند» [٦].

[١] . احقاق الحق، ج ١١، ص ٣٣٥، به نقل از نور الابصار، ص ١٢٥؛ نيز ر. ك: بحار الانوار، ج ٤٥، ص ١٨٧، به نقل از الخرائج و الجرائح، ج ٢، ص ٥٨١ (با اختلاف، به ويژه در آنچه مربوط به سر شريف است).

[٢] . سير اعلام النبلاء، ج ٣، ص ٣١٩.

[٣] . الاتّحاف بحبّ الاشراف، ص ٦٩.

[٤] . جواهر المطالب، ج ٢، ص ٢٩٩.

[٥] . بحار الانوار، ج ٤٥، ص ١٤٥.

[٦] . امالى صدوق، ص ٢٣١، به نقل از آن بحارالانوار، ج ٤٥، ص ١٥٤؛ روضة الواعظين، ج ١، ص ١٩١.