با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٤ - لعن يزيد

و هر كسى مؤمنى را به عمد بكشد، كيفرش جهنّم است. جاودانه در آن مى‌ماند و خداوند بر او خشم مى‌گيرد و لعنتش مى‌كند و برايش عذابى خوار كننده آماده كرده است.

هر گاه كه لعنت و عذاب بزرگ الهى شامل كسى كه مؤمنى را به عمد بكشد مى‌گردد، آيا شامل كسى كه حسين (ع) را بكشد نمى‌گردد. حسينى كه سبط رسول (ص) و ميوه دل بتول (س) است و جدّش درباره وى فرمود: «حسين از من است و من از حسينم. خداوند دوست دارد، هر كس كه حسين را دوست بدارد». [١]

باز خداى متعال مى‌فرمايد:

وَ إِذْ قُلْنا لَكَ إِنَّ رَبَّكَ أَحاطَ بِالنَّاسِ وَ ما جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتِي أَرَيْناكَ إِلَّا فِتْنَةً لِلنَّاسِ وَ الشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآنِ وَ نُخَوِّفُهُمْ فَما يَزِيدُهُمْ إِلَّا طُغْياناً كَبِيراً. [٢]

و آن گاه كه به تو گفتيم: پروردگارت به مردم احاطه دارد و رؤيايى را كه به تو نشان داديم و نيز شجره ملعونه در قرآن چيزى جز براى آزمايش مردم نبود. و ما مردم را مى‌ترسانيم، اما جز بر طغيان بزرگشان نمى‌افزايد.

يزيد از افراد شجره ملعون در قرآن است. جلال الدين سيوطى در تفسير الدرّ المنثور گويد: ابن ابى حاتم به نقل از يعلى بن مرّة گويد: رسول خدا (ص) فرمود: بنى اميه را بر منبرهاى زمين نشانم دادند. آنان بر شما حكومت خواهند يافت و خواهيد ديد كه حكمرانانى بد هستند. رسول خدا (ص) از اين بابت اندوهگين بود. پس خداى متعال آيه شريفه «وَ ما جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتِي أَرَيْناكَ إِلَّا فِتْنَةً لِلنَّاسِ» (و آنچه در خواب به تو نشان داديم، چيزى جز آزمايش مردم نبود.) را نازل فرمود! [٣]

در كتاب المعتضد آمده است: هيچ كس در اين اختلاف ندارد كه مقصود خداوند در اين آيه، بنى اميه هستند. [٤]

[١] . مقتل الحسين (ع)، خوارزمى، دار انوار الهدى، ج ١، ص ٢١٣.

[٢] . الاسراء (١٧)، آيه ٦٠.

[٣] . الدر المنثور، ج ٤، ص ١٩١.

[٤] . سفينة البحار، ج ٢، ص ٥١٤ (ماده لعن).