با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٢٨ - نگاهى به موضع برخى صحابه

بزرگ ترين و شريف‌ترين آوردگاه حقّ بر ضد باطل، براى همه روزگار تبديل شد.

نگاهى به موضع برخى صحابه‌

در طول بحث‌هاى گذشته ياد آور شديم كه برخى از صحابه و ياران پيامبر (ص) نسبت به فاجعه بزرگ كربلا نقشى مثبت ايفا كردند. آنان حق را بر زبان آوردند، از واقعيت سخن گفتند و مواضعى عالى گرفتند. مقصود ما اين نيست كه با اين سخنان آنها را در يارى نكردن حسين (ع) تبرئه كنيم، بلكه مقصود اين است كه نفس گرفتن چنين مواضعى در ميان مردم تأثير گذار بود و موجب تأثير در افكار عمومى گرديد. از جمله آن صحابه افراد ذيل هستند:

١. سهل بن سعد: وى- پس از آنكه دانست اسيران اهل بيت (ع) را به همراه سر امام حسين (ع) به شام آوردند- چنين گفت: شگفتا! سر حسين را هديه مى‌آورند و مردم شادى مى‌كنند؟ [١]

٢. واثلة بن اسقع: وى هنگامى كه- پس از آوردن سر حسين (ع)- شنيد كه مردى از شاميان حسين (ع) و پدرش را لعن مى‌كند گفت: به خدا سوگند، پس از آنكه شنيدم رسول خدا (ص) درباره على، حسن و حسين و فاطمه (س) گفت آنچه را كه گفت، پيوسته آنان را دوست مى‌دارم .... [٢]

٣. ابو برزه اسلمى: وى پس از مشاهده اينكه يزيد با خيزران بر لب و دندان حسين (ع) مى‌زد، در اعتراض به او گفت، اى يزيد، چوبدستى‌ات را بردار! به خدا سوگند بارها ديده‌ام كه رسول خدا (ص) دندانهايش را مى‌بوسيد. [٣]

٤. زيد بن ارقم: او نيزى موضعى مشابه ابو برزه اسلمى گرفت و گفت: از دندانهايش دست بردار كه بارها رسول خدا (ص) را ديدم كه آنها را مى‌بوسد. يزيد گفت: اگر

[١] . مقتل خوارزمى، ج ٢، ص ٦٠؛ تسلية المجالس، ج ٢، ص ٣٧٩؛ بحار الانوار، ج ٤٥، ص ١٢٧.

[٢] . اسد الغابة، ج ٢، ص ٢٠؛ ذهبى مانند اين مطلب را درباره وائلة بن اسقع گفته است؛ و گويا اين دو يكى باشند (سير اعلام النبلاء، ج ٣، ص ٣١٤).

[٣] . تذكرة الخواص، ص ٢٦١؛ ر. ك: تهذيب الكمال، ج ٦، ٤٢٨؛ تاريخ الطبرى، ج ٤، ص ٢٩٣؛ المنتظم، ج ٥، ص ٣٤٢؛ الرّد على المتعصّب العنيد، ص ٤٧؛ سير اعلام النبلاء، ج ٣، ص ٣٠٩،؛ البداية و النهاية، ج ٨، ص ١٩٤، و ١٩٩. نيز ر. ك: همين كتاب مباحث مربوط به مجلس يزيد.