يزيد بن معاويه مى‌بينيم. زيرا آن ملعون با آنكه سه سال بيشتر حكومت نكرد، در سال اولش امام حسين (ع) و يارانش را كشت؛ در سال دوم در جريان واقعه حره با مردم مدينه منوّره جنگيد و در كنار قبر رسول خدا (ص) مدت سه روز شهر را بر لشكريانش مباح كرد و در سال سوم كعبه را ويران ساخت. خوانندگان محترم جزئيات واقعه كربلا را خوانده‌اند. ذكر جزئيات واقعه حرّه و قضاياى ابن زبير نيز از حوصله اين كتاب بيرون است و ما تنها گزيده‌هايى از صفحات تاريك تاريخ واقعه حرّه را در اينجا نقل مى‌كنيم.

سبط ابن جوزى گويد: مداينى در كتاب الحرّه به نقل از زهرى مى‌گويد: در جنگ حرّه هفتصد تن از قريش و انصار و مهاجر و بزرگان موالى كشته شدند؛ و شمار كسانى كه معلوم نيست بنده، آزاد و يا زن بودند، ده هزار تن است. مردم در خون فرو رفتند به طورى كه خون به قبر رسول خدا (ص) رسيده بود، و روضه و مسجد پيامبر پر از خون شد. مجاهد گويد: مردم به خانه و منبر رسول خدا (ص) پناه بردند و شمشير همچنان در ميانشان كار مى‌كرد ... مداينى نيز به نقل از ابى قره گويد: هشام بن حسان گفت: پس از واقعه حرّه هزار زن بى‌آنكه شوهرى داشته باشند، فرزند زائيدند. كسى غير از مداينى گويد: ده هزار زن.

شعبى گويد: آيا يزيد به اين كار راضى نبوده است و حال آنكه به اين كار فرمان داد و از مروان بن حكم نيز به خاطر اين كار او تشكّر كرد؟! [١]

ابن قتيبه گويد: يزيد، مسلم بن عقبه مرّى را با لشكرى بزرگ به جنگ ابن زبير فرستاد. او لشكر را حركت داد تا در مدينه فرود آمد و با ساكنانش جنگيد و آنان را شكست داد و مدت سه روز آن را مباح ساخت؛ و آن همان واقعه حرّه است. [٢]

يعقوبى گويد: او همراه پنج هزار تن آهنگ مدينه كرد و در واقعه حرّه با آنان جنگيد، و مردم مدينه نيز سخت با او جنگيدند ... تا آنكه به شهر در آمد. هر كس را كه در شهر مانده بود به قتل رساند و حرم رسول خدا (ص) را مباح كرد، تا آنكه دوشيزگان، فرزند آوردند و معلوم نبود از چه كسى. [٣]

[١] . تذكرة الخواص، ص ٢٨٩؛ الردّ على المتعصب العنيد، ص ٥٤.

[٢] . المعارف، ص ١٩٨.

[٣] . تاريخ اليعقوبى، ج ٢، ص ٢٥٠.