و با جابر ملاقات كنند و عطيه در نقل چگونگى آن سفر زيارت با جابر ابدا اشاره به آن نكند ... و گمان ندارم صاحب عقل سليمى باور كند كه حضرت سجاد (ع) به آنجا بيايد و در ظاهر اول زيارت آن جناب باشد و اشاره به آن نشود و زيارتى و سخنى از آن حضرت نقل نكند و از جابر نقل زيارت كند كه تا كنون شيعيان در آن روز به آن عمل كنند.

پنجم آنكه ابو مخنف لوط بن يحيى از بزرگان محدثين و معتمد ارباب سير و تواريخ است و مقتل او در نهايت اعتبار، چنان چه از نقل اعاظم علماى قديم از آن و از ساير مؤلفاتش معلوم مى‌شود. ليكن افسوس كه اصل مقتل بى‌عيب او در دست نيست و اين مقتل موجود كه به او نسبت دهند مشتمل است بر بعضى مطالب منكره مخالف اصول مذهب و البته آن را دشمنان و جهّال به جهت پاره‌اى از اغراض فاسده در آن كتاب داخل كردند و از اين جهت از حد اعتبار و اعتماد افتاده بر منفردات آن هيچ وثوقى نيست و لهذا ما قصه ورود اهل بيت را به كربلا در اربعين به او نسبت نداديم و حال آنكه قريب به عبارت لهوف را او نيز دارد و عالم جليل شيخ خلف آل عصفور در بعضى رسائل خود كه اجوبه سى مسأله است زحمت بسيارى در تطبيق اعظم منكرات آن كتاب بر اصول مذهب كشيده و لكن بر متأمل در آن پوشيده نيست كه جز تكلّف حاصلى ندارد. به هر حال در اين اعصار براى آن مقتل نسخ مختلفه به زياده و نقصان ديده شده و آن نسخ در اين مطلب متّفقند كه اهل بيت جلالت را زمان حركت از راه تكريت و موصل ونصيبين و حلب و شام بردند و آن راه، راه سلطانى است و غالبا آباد و به دهكده بسيار و شهرهاى معموره عبور مى‌كند و از كوفه تا شام از آن راه قريب چهل منزل است و قضاياى عديده و بعضى كرامات در ايام سير از آن راه در آنجا موجود؛ و نشود تمام آن از دسّ و ضاعين باشد. سيما كه در بعضى از آنها داعى بر وضع نيست و علاوه بر آن شواهد بسيار بر صدق اصل اين مطلب كه سير از آن راه بوده يافت مى‌شود. از ساير كتب معتبره‌ى مثل قصّه دير راهب قنّسرين و بروز كرامت باهره از سر مبارك در آنجا- چنانچه ابن شهر آشوب در مناقب خود نقل كرده قنسرين در يك منزلى حلب است كه در سنه ٣٥١ به جهت غارت روم خراب شد و قصه يحيى يهودى حرانى و شنيدن او تلاوت قرآن را از سرمنور در وقت عبور از آنجا و اسلام و شهادت او چنان چه فاضل متبحر جليل سيد جلال الدين عطاء الله بن السيد غياث الدين فضل الله بن سيد عبد الرحمن محدث معروف در كتاب روضة الاحباب‌