با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٥٧ - موضعگيرى عبدالله بن جعفر

شمارى از اصحاب برگزيده‌اش كه زاهدان شب و شيران روز بودند، در ميانشان حضور داشتند. آن گاه آنان را با لب تشنه بكشند و سرهاشان را ببرند؛ و زنانشان را اسير كنند و از شهرى به شهرى و از جايى به جايى ببرند. آيا اين همان طوركه ستمگر فرزند ستمگر، يزيد ملعون و ديگر اذنابش و از آن جمله عمرو بن سعيد و ديگران اعتراف كردند، چيزى جز گرفتن انتقام از رسول خدا (ص) بود.

اما فاطمه (س) و پدرش و همسرش و ديگر پيامبران پيش از رسول خدا (ص) بر مصيبت حسين (ع) گريستند و كسى را كه به قتل او فرمان داد و آن را مرتكب شد و بدان رضايت داد، لعنت كردند.

موضع‌گيرى عبدالله بن جعفر

عبداللّه بن جعفر، پس از وقوع فاجعه كربلا و شهادت فرزندانش- عون و عبدالله- در ركاب دايى‌شان ابا عبد الله الحسين (ع)، مواضعى بزرگوارانه گرفت.

از جمله مواردى كه براى عدم حضور وى در كربلا بدان استناد مى‌شود، مطلبى است كه در زيارت ناحيه مقدسه، منسوب به امام زمان (ع) آمده است. آنجا كه در حقّ فرزندش مى‌گويد: «سلام بر محمّد بن عبداللّه بن جعفر كه به جاى پدرش حضور يافت». [١]

شايد او براى حضور عذرى داشت كه ما نمى‌دانيم.

از جمله مواردى كه ما را به موضع مثبت او رهنمون مى‌شود، مطلبى است كه طبرى از عبدالرحمن بن عبيد ابى الكنود نقل كرده است: «هنگامى كه خبر قتل دو پسر عبد الله بن جعفر به همراه حسين (ع) به وى رسيد، برخى از دوستان بر وى وارد شدند؛ و مردم به او تسليت مى‌گفتند. گويد غلام او- كه گمان ندارم كسى جز ابالسلاس باشد- گفت:

اين چيزى است كه از حسين (ع) ديديم و بر سرما آمد، گويد: عبد الله بن جعفر او را با كفش زد و گفت: اى پسر زن فرومايه، آيا اين سخن را درباره حسين (ع) مى‌گويى؟

به خدا سوگند، اگر نزد او حضور داشتم، دوست نداشتم از او جدا شوم تا همراهش‌

[١] . زيارت ناحيه مقدسه، منسوب به امام زمان (عج).