با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٧٤ - مرثيهسرايى امالبنين

كردند. مسْوَر بن مخرمه و ابو هريره و شمارى ديگر از بزرگان اصحاب رسول خدا (ص) به طور پنهانى و با نقاب مى‌آمدند و مى‌شنيدند و گريه مى‌كردند». [١]

اين خبر نشان دهنده ميزان اندوه هاشميان و اهتمامشان به عزاى سيد الشهدا (ع) است. اندوه و سوز و گداز شديد آنها موجب شد كه براى زنده نگهداشتن نام ابا عبدالله (ع) و ادامه راه او، به اين كار استمرار بخشند.

نوحه‌سرايى جنّ‌

زرندى گويد: امام صادق (ع) از پدرش چنين نقل مى‌كند: از روزى كه حسين بن على (ع) كشته شد، مدّت سه سال براى او عزادارى كردند، وائلة بن اصقع، مروان بن حكم، مسْوَر بن مخرمه و شمارى ديگر از بزرگان اصحاب رسول خدا (ص) با نقاب مى‌آمدند و به نوحه سرايى جنّيان گوش مى‌دادند و گريه مى‌كردند». [٢]

مرثيه‌سرايى امّ‌البنين‌

از صاحب رياض الاحزان نقل شده است كه گفت: «امّ البنين، همسر امير المؤمنين (ع) براى حسين (ع) عزا به پا كرد. زنان بنى هاشم نزد وى جمع شدند و براى حسين (ع) و اهل بيتش گريه مى‌كردند». [٣]

مامقانى گويد: «از نشانه‌هاى نيروى ايمان وى ... اينكه بشير پس از ورود به مدينه هر گاه خبر مرگ يكى از چهار پسرش را به او مى‌داد، چيزى به اين مضمون مى‌گفت: از حسين (ع) برايم بگو. پس از آنكه خبر چهار پسرش را به او داد گفت: بندهاى دلم را پاره كردى، فرزندانم و هر چه در زير آسمان است فداى حسين (ع) باد». [٤]

ابو الفرج اصفهانى گويد: «امّ البنين ... به بقيع مى‌رفت و با سوز و گداز براى پسرانش گريه مى‌كرد. مردم جمع مى‌شدند و به گريه‌هايش گوش مى‌دادند. مروان‌

[١] . دعائم الاسلام، ج ١، ص ٢٢٧.

[٢] . نظم دررالسمطين، ص ٢٢٤؛ به نقل از آن، احقاق الحق، ج ١١، ص ٥٨٩.

[٣] . رياض الاحزان، ص ٦٠، طبق هامش شرح الاخبار، ج ٣، ص ١٨٦.

[٤] . تنقيح المقال، ج ٣، ص ٧٠.