با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٦٤ - جابر بن عبدالله انصارى و عطيه عوفى در كربلا

به خدايى كه محمّد را به حقّ به پيامبرى برگزيد، نيّت من و نيّت يارانم بر آن كارى است كه حسين (ع) و يارانش كردند. مرا به سوى خانه‌هاى كوفه ببر. چون پاره‌اى راه رفتيم گفت: اى عطيه! گمان ندارم كه پس از اين سفر تو را ببينم، آيا مى‌خواهى كه تورا وصيّتى كنم؟ دوست بدار دوستدار آل محمد (ص) را تا هنگامى كه دوستشان مى‌دارد و دشمن بدار دشمن آل محمد (ص) تا هنگامى كه دشمنشان مى‌دارد؛ هر چند روزه‌دار و نمازگزار باشد. با دوست‌دار محمّد و آل محمّد (ص) مهربانى كن، چرا كه اگر بر اثر گناه فراوان يك گامش بلغزد، با محبّت آنان گام ديگرش ثابت مى‌ماند (و جبران مى‌گردد). دوستدار آنان به بهشت و دشمنانشان به دوزخ باز مى‌گردند». [١]

در اين نقل چند نكته جاى تأمل دارد:

١. عظمت معرفت جابر؛ و اين به خاطر معرفت بالايى بود كه نسبت به منزلت اهل بيت محمد (ص) داشت.

٢. داشتن موضع مهم؛ آنجا كه جابر، دشمنان امام حسين (ع) را در زمره ملحدان به شمار آورد.

٣. ادب جابر نسبت به ابا عبد الله (ع)؛ و اين نتيجه كمال معرفت وى بود. از اين رو مى‌بينيم كه نخست غسل مى‌كند و سپس بدنش را با مشك خوشبو مى‌سازد، آن گاه در هر گامى خدا را ياد مى‌كند. پس از لمس قبر بى‌هوش مى‌شود و سپس سه بار فرياد يا حسين سر مى‌دهد. نيز فرازهاى زيارتش نشانگر ميزان معرفتى كه نسبت به رسول خدا (ص) و جانشين و نوه‌اش دارد.

٤. از اين نقل چنين استفاده مى‌شود كه جابر پس از زيارت به طرف خانه‌هاى كوفه رفت و از ديدارش با امام زين العابدين (ع) و ديگر اعضاى خانواده حسين (ع) چيزى ذكر نشده است. تحقيق در اين باره خواهد آمد.

سيّد بن طاووس كيفيت زيارت جابر از قبر ابا عبد الله الحسين (ع) و ياران با وفايش را به تفصيل آورده است كه آن را به طور كامل در اينجا نقل مى‌كنيم:

[١] . بشارة المصطفى، ص ٧٤؛ نيز ر. ك: مقتل خوارزمى، ج ٢، ص ١٧٦.