با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٧٣ - برپايى عزا براى حسين(ع)

سنگى سياه و صاف را گرفت و آن را مهر كرد و گفت: اين را بگير و هر حاجتى داشتى از آن بخواه، به خدايى كه محمد (ص) را به پيامبرى فرستاد، در خانه از آن سنگ روشنى مى‌خواستم و آن در تاريكى نور مى‌داد. اگر آن را بر قفل مى‌زدم، باز مى‌شد و چون آن را در حضور پادشاهان مى‌گذاشتم، چيزى جز آنچه دوست داشتم نمى‌ديدم». [١]

ويران ساختن خانه‌هاى متعلق به خاندان حسين (ع)

از مواردى كه پرده از سياست سركوبگرانه اموى بر مى‌دارد، ويران ساختن خانه‌هاى متعلق به ابا عبدالله (ع) است؛ و اين تأييدگر چيزى است كه بارها گفته‌ايم.

قاضى نعمان گويد: «از جعفر بن محمد (ع) نقل شده است كه فرمود: امام حسين (ع) در هنگام شهادت هفتاد و چند هزار دينار مقروض بود.

گويد: يزيد از تصرف اموال حسين (ع) خوددارى كرد. اما سعيد بن عاص خانه‌هاى متعلق به على بن ابى‌طالب (ع)، عقيل، رباب، دختر امرء القيس، همسر امام حسين (ع) و مادر سكينه (س) را ويران ساخت». [٢]

اين نيز تأييد ديگرى براى يكى از امور مسلّم تاريخ است؛ و آن اينكه ما بارها تأكيد كرده و گفته‌ايم كه آنچه در برخى كتابها آمده است كه يزيد به خاطر اتّفاق پيش آمده اظهار اندوه مى‌كرد، جز دروغ و نفاق‌ورزى چيزى نبود؛ و گرنه چرا دست به اين كار زشت زد؟

ملاحظه كنيد اين را كه گفته‌اند يزيد از امام (ع) خواست هر گاه در كارى فرو ماند به او نامه بنويسد؛ و آن گاه با آنها چنين رفتارى انجام مى‌دهد!

برپايى عزا براى حسين (ع)

قاضى نعمان نقل مى‌كند كه امام صادق (ع) فرمود: از روزى كه حسين بن على (ع) به شهادت رسيد، مدّت يك سال كامل شب و روز، و سه سال (در روز) نوحه سرايى‌

[١] . دلائل الامامة، ص ٢٠١، ح ١١٩؛ ر. ك: نوادر المعجزات، ج ٧، ص ١١٦؛ اثبات الهداة، ج ٣، ص ٢٦، باب ١٧، ف ٢٢، ح ٦١؛ مدينة المعاجز، ج ٤، ص ٢٥٩، ح ١٢٩٣.

[٢] . شرح الاخبار، ج ٣، ص ٢٦٩، ح ١١٧٣.