با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٦٨ - وضعيت اهل بيت هنگام ورود به مدينه

كدام قلبى است كه در قتل او نشكند و يا كدام سينه‌اى است كه در ماتم او ننالد و يا كدام گوشى است كه خبر اين شكاف افتاده در اسلام را بشنود و كر نشود.

در مدينه منوره‌

وضعيت اهل بيت هنگام ورود به مدينه‌

شيخ ابن نما در توصيف وضعيت آن بزرگواران مى‌نويسد: آن گاه امام زين العابدين (ع) و گروهى ديگر وارد خانه پيامبر (ص) شدند و ديدند كه خانه، ويرانه و خالى از سكنه با اندوه خود خلوت كرده است. در قضاى فرود آمده فرو رفته است؛ و خطرهاى سهمناك بر آن هجوم آورده‌اند. عذابهاى مرگ بر آن مشرف گشته و سپاه مصايب در آن اردو زده است؛ و به خاطر از دست دادن بزرگان، عرصه‌اى وحشتناك دارد ....

كنار خانه پيامبر خدا، محمد (ص) ايستادم؛

و ديدم كه عرصه‌هايش ويران گشته است؛

ديگر قارى‌اى در آن قرآن تلاوت نمى‌كند؛

و نماز و روزه‌اش تعطيل گشته است؛

آن خانه پناهگاه علوم و سپر خطرها بود؛

و جوايزش بر سر آزاد شدگان فرو مى‌باريد؛

از بزرگان خاندان هاشم تهى گشته؛

و پس از حسين (ع) پراكندگى‌اش گرد نيامده است؛

اى چشمان من! در قتل سبط پيامبر بگرييد؛

اشك سوز و گدازم در فقدان او پايان نمى‌پذيرد؛

اى جگرم! تا كى بايد بر آزار شكيبا بود؛

آيا گاه آن فرا نرسيده است كه از آه و اندوه بى‌نياز شود. [١]

سيّد محمّد بن ابى‌طالب كركى گويد: هنگامى كه چشمش بر منزلهاى دوستانى افتاد

[١] . مثير الاحزان، ص ١١٤.