با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٢٥ - آگاهى ابن عباس از سرنوشت امام حسين(ع)

فرياد امّ سلمه و ضجه اهل مدينه‌

پيش از اين به نقل از ابن عباس گفتيم كه مردم مدينه- زن و مرد- از شنيدن فرياد و گريه امّ سلمه به خانه وى آمدند. يعقوبى در تأييد اين مطلب چنين نقل مى‌كند: نخستين كسى كه در مدينه فرياد بر آورد، ام سلمه همسر پيامبر (ص) بود. حضرت شيشه‌اى را به وى داده و فرموده بود: جبرئيل به من خبر داد كه امّتم حسين (ع) را مى‌كشند و اين خاك را به من داده است؛ و به من (امّ سلمه) گفت: هر گاه كه به خون تازه تبديل شد بدان كه حسين (ع) كشته شده است. آن شيشه نزد او بود؛ و چون آن ساعت فرا رسيد، هر لحظه به آن شيشه نگاه مى‌كرد. وقتى ديد كه به خون تبديل شده است فرياد بر آورد: وا حسينا! اى واى پسر رسول خدا! زنان از هر سو فرياد بر آوردند، به طورى كه در مدينه فريادى بلند شد كه هرگز مانندش شنيده نشده بود». [١]

خلاصه سخن‌

ام سلمه به سبب انتسابى كه به رسول خدا (ص) و شناختى كه نسبت به اهل بيت رسول خدا (ص) داشت و به خاطر اداى رسالت خويش در برابر آل‌الله در دوران عدم حضور اهل بيت مصطفى (ص) در مدينه نقشى محورى ايفا كرد و تأثيرى به سزا نهاد. به طورى كه مدينه با فرياد او به ضجّه و با ناله‌اش به لرزه در آمد- سلام و رضوان خدا بر وى باد-. شايد علّت اينكه- طبق روايت شيخ طوسى- به پرسش ابن عباس پاسخ نداد، اين بود كه به خاطر يارى ندادن سبط رسول خدا (ص) او را نكوهش كرده باشد.

آگاهى ابن عباس از سرنوشت امام حسين (ع)

ابن عباس از كسانى بود كه نسبت به سرنوشت حسين (ع) آگاهى داشت و طبيعى بود كه منتظر خبر شهادت وى باشد.

حاكم به نقل از ابن عباس گويد: «ما و بسيارى از اهل بيت (ع) هيچ شك نداشتيم كه حسين (ع) در طفّ كشته مى‌شود». [٢]

[١] . تاريخ اليعقوبى، ج ٢، ص ٢٤٥.

[٢] . مستدرك الحاكم، ج ٣، ص ١٧٩، به نقل از آن الخصائص الكبرى، ج ٢، ص ١٢٦.