پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧١٢ - شرح و تفسير ويژگىهاى مهم قرآن

علم و طالب دنيا؛ دو گروه گرسنه‌اند كه هرگز سير نمى‌شوند؛ طالبان علم و طالبان دنيا». [١]

اگر در جمله دوم مى‌فرمايد: «قرآن بهار دلهاى فقيهان و عاقلان است» اشاره به اين است كه در فصل بهار عالم طبيعت، زندگى را از سر مى‌گيرد. گياهان و گلها و ميوه‌ها ظاهر مى‌شوند. قرآن مجيد نيز در دلهاى آگاهان همين اثر را دارد؛ گلهاى فضيلت، ميوه‌هاى لذت‌بخش ايمان و اخلاق و معرفت و سرانجام قرب الهى در پرتو قرآن فراهم مى‌شود.

در جمله سوم، امام عليه السّلام قرآن را جادّه وسيع و روشن رهروان راه حق مى‌شمرد، زيرا صالحان كسانى هستند كه در مسير سير و سلوك الى اللّه گام برمى‌دارند و بهترين جاده‌اى را كه مى‌توانند براى رسيدن به مقصد برگزينند مسير قرآن مجيد است.

در چهارمين جمله اشاره به نكته جديدى مى‌كند و آن اين‌كه داروها گاه تنها جنبه تسكينى دارند و گاه درمان موقّت و گاه درمان كامل؛ ولى عوارض منفى و بيماريهاى جنبى به بار مى‌آورند؛ اما قرآن دارويى است كه هيچ‌يك از اين ضعفهاى سه‌گانه را ندارد؛ دارويى است كه به‌طور كامل درمان مى‌كند و فاقد هرعارضه منفى است.

در پنجمين جمله باز به نكته تازه‌اى اشاره مى‌كند و آن اين‌كه نورهاى عالم ماده، گاه آميخته با ظلمت‌اند (مانند نور بين الطلوعين و بين الغروبين) و اگر ظلمتى با آن آميخته نيست يا خسوف و كسوفى دارد و يا غروب و افولى؛ ولى نور قرآن نه غروب و افولى دارد و نه خسوف و كسوفى، زيرا از نور علم حق سرچشمه گرفته و در آنجا ظلمت راه ندارد و مى‌دانيم: «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ». [٢]

در ادامه اين اوصاف، امام به چهار امتياز ديگر از امتيازهاى قرآن اشاره كرده، مى‌فرمايد: «ريسمانى است كه دستاويز آن مطمئن و پناهگاهى است كه قلّه بلند آن مانع نفوذ دشمن و عزّت و قدرت است براى كسى كه تحت ولايتش قرار گيرد و محل امنى‌

[١]. نهج البلاغه، كلمات قصار، ٤٥٧.

[٢]. نور، آيه ٣٥.