پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٦٦ - حوادث دردناك هنگام رحلت پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و بعد از آن

از من گمراه نشويد».

عمر گفت: «بيمارى بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله غلبه كرده (و آنچه مى‌گويد از هوش و حواس كافى سرچشمه نمى‌گيرد)، كتاب خدا ما را كافى است».

در اين هنگام سر و صداى زيادى در ميان اصحاب بلند شد، پيغمبر فرمود: «قوموا عنّى لا ينبغى عندى التّنازع؛ از نزد من برخيزيد و برويد، نزاع نزد من سزاوار نيست».

ابن عباس بعد از نقل اين حديث افزود: «الرّزيّة كلّ الرّزيّه ما حال بيننا و بين كتاب رسول اللّه؛ مصيبت بزرگ اين بود كه ميان ما و نامه پيامبر جدايى افكندند». [١]

سپس به اختلاف دوم در همان بيمارى پيغمبر صلّى اللّه عليه و اله اشاره مى‌كند كه فرمود: «جهّزوا جيش أسامة لعن اللّه من تخلّف عنه؛ لشكر اسامه را آماده كنيد و همراه آن برويد، لعنت خدا بر كسى كه از آن تخلف كند».

در اين هنگام جمعى گفتند امتثال امر پيغمبر بر ما واجب است و اسامة در خارج مدينه آماده حركت (به سوى شام براى مبارزه با فتنه شاميان) است. عده ديگرى گفتند:

بيمارى پيغمبر صلّى اللّه عليه و اله شديد است، قلوب ما اجازه جدايى از او را نمى‌دهد، بايد صبر كنيم ببينيم كار به كجا مى‌كشد.

اختلاف سوم نيز هنگام رحلت پيغمبر اتفاق افتاد. عمر بن خطاب گفت: «من قال أنّ محمّدا قد مات قتلته بسيفي هذا و إنّما رفع إلى السّماء كما رفع عيسى عليه السّلام؛ هركس بگويد محمد از دنيا رفته، من او را با اين شمشير به قتل مى‌رسانم، خدا او را به آسمان برد، همان‌گونه كه عيسى عليه السّلام را برد».

ابو بكر (گفتار او را شكست و) گفت: هركس محمّد صلّى اللّه عليه و اله را پرستش مى‌كرد، محمد صلّى اللّه عليه و اله از دنيا ديده فروبست و هركس خداى محمّد را پرستش مى‌كند او نمرده و نخواهد مرد، سپس اين آيه را تلاوت كرد: « «وَ ما مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ» محمّد فقط فرستاده‌

[١]. صحيح بخارى، كتاب العلم، حديث ١١٤ و كتاب المرضى، حديث ٥٦٦٩.