پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤٧ - شرح و تفسير صفات والاى پرهيزكاران

خود را در برابر اينگونه لذات و شهوات آزاد بگذارد، داخل آتش مى‌شود». [١]

امام در جمله‌هاى بالا اين كار را؛ يعنى صبر و شكيبايى كوتاه‌مدت در برابر نيل به سعادت درازمدت را تجارتى پرسود مى‌شمرد كه با لطف الهى براى پرهيزكاران فراهم شده است.

قرآن مجيد مى‌گويد: « «إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتابَ اللَّهِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً يَرْجُونَ تِجارَةً لَنْ تَبُورَ» كسانى كه كتاب الهى را تلاوت مى‌كنند و نماز را برپا مى‌دارند و از آنچه به آنان روزى داده‌ايم پنهان و آشكار، انفاق مى‌كنند، تجارتى (پرسود و) بى‌زيان و خالى از كساد را اميد دارند». [٢]

نيز مى‌فرمايد: «هنگامى كه مؤمنان صالح و صابر مى‌خواهند وارد بهشت شوند، در آستان بهشت، فرشتگان به آنها سلام و درود مى‌گويند كه: « «سَلامٌ عَلَيْكُمْ بِما صَبَرْتُمْ» سلام بر شما به جهت صبر و استقامتتان». [٣]

آنگاه در بيان دو وصف ديگر از اوصاف پرهيزكاران مى‌فرمايد: «دنيا (با جلوه گريهايش) به سراغ آنها آمد؛ ولى آنها فريبش را نخوردند و آن را نخواستند. دنيا مى‌رفت كه آنها را اسير خود سازد ولى آنان به بهاى جان، خويش را از اسارتش آزاد ساختند»؛ (أرادتهم الدّنيا فلم يريدوها، و أسرتهم ففدوا أنفسهم منها).

اشاره به اينكه دنيا با زرق و برق‌هايى كه دارد به سراغ همه مى‌رود و خود را چنان مى‌آرايد كه نفوس انسانى را به سوى خود جلب كند. آنها كه ناآگاه يا هوسبازند، در دام دنيا گرفتار مى‌شوند؛ ولى پرهيزگاران كه سراب بودن متاع دنيا را مى‌دانند، هرگز فريب آن را نمى‌خورند. همچنين دنيا از طريق مال و ثروت و جاه و مقام و شهوات گوناگون انسان‌هاى بسيارى را در دام خود اسير مى‌سازد و راه آزادى و نجات را بر آنها مى‌بندد؛

[١]. الكافى، جلد ٢، صفحه ٨٩، باب الصبر، حديث ٧.

[٢]. فاطر، آيه ٢٩.

[٣]. رعد، آيه ٢٤.