پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٤ - شرح و تفسير نقش پيامبران در هدايت امتها

نگردند و به جاى اين كه دنيا را پلى براى عبور بنگرند يا منزلگاهى كه در وسط راه يك شب در آن توقف مى‌كنند، محل اقامت خود نسازند.

در ادامه اين سخن به چند بخش ديگر از اهداف انبيا اشاره كرده، مى‌فرمايد: «هدف اين بود كه با بيانات قوى و كوبنده، آنچه را كه مايه عبرت است از تندرستى‌ها و بيماريها كه يكى بعد از ديگرى ظاهر مى‌شود براى آنها بيان كنند همچنين حلالها و حرامهاى اين دنيا و آنچه را خداوند (در سراى ديگر) براى مطيعان و عاصيان از بهشت و دوزخ و احترام و تحقير فراهم ساخته به آنان گوشزد كنند»؛ (و ليهجموا [١] عليهم بمعتبر [٢] من تصرّف مصاحّها [٣] و أسقامها، و حلالها و حرامها، و ما أعدّ اللّه للمطيعين منهم و العصاة من جنّة و نار، و كرامة و هوان).

اشاره به اينكه انبيا افزون بر آنچه گذشت، سه هدف مهم ديگر را براى هدايت انسانها با قوى‌ترين بيان دنبال مى‌كردند؛ نخست بيان درسهاى عبرت كه در اين زندگى چند روزه دنياست. از جمله افراد تندرست و نيرومندى را مى‌بينيم كه ناگهان به بستر بيمارى مى‌افتند و قدرت بر حركت ندارند و بيماران دم مرگ را مى‌بينيم كه ناگهان از بستر بر مى‌خيزند و همچون افراد تندرست راه فعاليتهاى زندگى را در پيش مى‌گيرند. ديگرى بيان حلالها و حرامهاست كه بخش مهمى از دعوت انبيا را دربرمى‌گيرد و منطقه امن را از منطقه ناامن نشان مى‌دهد. سوم بيان پاداش‌ها و كيفرهاى مادى و معنوى است- مادى، مانند بهشت و دوزخ و معنوى، مانند احترام و تحقير است- همه اينها مى‌تواند

[١]. «يهجموا» از ريشه «هجوم» به معناى ورود ناگهانى يا حمله ناگهانى است و در بعضى از موارد معناى قوه و قدرت، در آن منظور است.

[٢]. «معتبر» اسم مفعول است از ريشه «عبرت» در اصل به معناى عبور از چيزى است و چون حوادث عبرت‌انگيز انسان را از چيزى به چيز ديگر كه همانند است عبور مى‌دهد به آن عبرت مى‌گويند، بنابراين معتبر به هرچيزى گفته مى‌شود كه مايه عبرت باشد و بتوان از آن براى حوادث مشابه پند گرفت.

[٣]. «مصّاح» جمع «مصحّه» به معناى اسم مصدر از ريشه صحّت است، بنابراين به معناى حالت تندرستى است.