جمله هفتم، اشاره به اضطرابهايى است كه انسان بر اثر آلودگى به گناه پيدا مى‌كند؛ ترس از عذابهاى الهى در دنيا و آخرت و ناراحتى وجدان كه در طبيعت گناه وجود دارد.

تقوا همه اينها را برطرف مى‌سازد.

قرآن مجيد مى‌گويد: « «مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ» كسانى كه كار نيكى انجام دهند پاداشى بهتر از آن خواهند داشت و آنان از وحشت و اضطراب آن روز در امانند». [١]

آخرين جمله، اشاره به تأثير تقوا در برطرف ساختن ظلمت جهالتها و بى‌عدالتيهاست. به اين ترتيب تقوا، همه خير و سعادتهاى دنيا و آخرت را براى انسان به ارمغان مى‌آورد.

سپس امام عليه السّلام بعد از ذكر تقوا و آثار مهم آن در زندگى معنوى و مادى انسانها، اطاعت پروردگار را كه از آثار پربار تقواست مطرح مى‌كند و در ده جمله كوتاه و پرمعنا موضع طاعت خدا را در زندگى افراد باايمان روشن مى‌سازد و مى‌فرمايد: «حال كه چنين است اطاعت خدا را جامه زيرين قرار دهيد؛ نه رويين، بلكه آن را درون وجود خود بسازيد؛ نه جامه زيرين بلكه آن را در درون قلب خود وارد كنيد و فرماندهى امور خود را به او بسپاريد و راهى براى ورود به آبگاه (زندگى) و شفيعى براى نيل به خواسته‌ها، و سپرى براى روز اضطراب، و چراغ پرفروغى براى درون قبرها، و مايه آرامشى در برابر وحشت‌هاى طولانى، و راه گشايشى براى لحظات سخت زندگى»؛ (فاجعلوا طاعة اللّه شعارا دون دثاركم، و دخيلا دون شعاركم، و لطيفا بين أضلاعكم، و أميرا فوق أموركم، و منهلا [٢] لحين ورودكم‌ [٣]، و شفيعا لدرك‌ [٤] طلبتكم، و جنّة ليوم فزعكم، و مصابيح‌

[١]. نمل، آيه ٨٩.

[٢]. «منهل» به معناى محلّى است كه از آنجا در كنار آب قرار مى‌گيرند و در فارسى به آن آبشخور گفته مى‌شود و از ريشه «نهل» بر وزن «محل» به معناى ابتداى نوشيدن آب است.

[٣]. «ورود» در اصل به معناى رفتن در كنار آب است. سپس معناى وسيعى پيدا كرده و به داخل شدن- در هرچيزى اطلاق مى‌شود.

[٤]. «درك» بر وزن «نمك» به معناى رسيدن و دريافتن است و تدارك به جبران كردن چيزى اطلاق مى‌شود.