پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٢٩ - شرح و تفسير اهميّت فوق العاده نماز

مى‌دارد و طبعا نسبت به گذشته نيز دعوت به توبه مى‌نمايد.

امام عليه السّلام در ادامه سخن در ششمين استدلال خود به آيه ديگرى در قرآن مجيد كه مقام والاى نمازگزاران را بيان مى‌كند استناد مى‌جويد و مى‌فرمايد: «گروهى از مؤمنان كه زينت متاع دنيا و فرزندان اموالى كه مايه چشم‌روشنى است آنها را به خود مشغول نداشته، حق نماز را خوب شناخته‌اند. خداوند سبحان درباره آنها مى‌فرمايد: «آنها مردانى هستند كه تجارت و بيع آنان را از ياد خدا و برپاداشتن نماز و پرداختن زكات باز نمى‌دارد»؛ (و قد عرف حقّها رجال من المؤمنين الّذين لا تشغلهم عنها زينة متاع، و لا قرّة عين من ولد و لا مال. يقول اللّه سبحانه: «رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إِيتاءِ الزَّكاةِ» [١]).

بايد توجه داشت كه آيه فوق به فاصله يك آيه از آيه نور در قرآن مجيد واقع شده و در آيه قبل از آن سخن از بيوت مرتفعى است كه نور پرفروغ الهى در آن مى‌درخشد و صبح و شام در آن تسبيح و تحميد خدا مى‌شود و رجالى كه در آيه مورد بحث به آن اشاره شده، همانند پاسداران نور الهى هستند كه زرق‌وبرق دنيا آنها را به خود مشغول نمى‌كند و از ياد خالق و كمك به خلق بازنمى‌دارد.

سرانجام در بيان هفتمين و آخرين دليل براى اهميّت نماز اشاره به برنامه پيامبر اكرم كه برگرفته از قرآن مجيد است كرده، مى‌فرمايد: «رسول خدا بعد از بشارت به بهشت خويش را براى نماز به تعب و مشقّت مى‌انداخت، زيرا خداوند به او فرموده بود: «خانواده خويش را به نماز دعوت كن و در برابر آن شكيبا باش» (زيرا نماز كليد ورود به بهشت است) لذا آن حضرت پى‌درپى اهل بيت خود را به نماز دعوت مى‌كرد و خود را بر آن وادار مى‌كرد (و در انجام آن اصرار و شكيبايى داشت)»؛ (و كان رسول اللّه- صلّى اللّه عليه و آله- نصبا [٢] بالصّلاة بعد التّبشير له بالجنّة، لقول اللّه سبحانه: «وَ أْمُرْ أَهْلَكَ»

[١]. نور، آيه ٣٧.

[٢]. «نصب» بر وزن «خجل» به معناى خسته و فرسوده است و صفت مشبّهه از ريشه «نصب»