اشاره به اين است كه اساس اسلام را محبّت تشكيل مى‌دهد و اين يكى از افتخارات ماست كه آيينمان برپايه محبت است و لذا در روايت آمده است: «هل الدّين إلّا الحبّ إنّ اللّه عزّ و جلّ يقول‌ «قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ» آيا دين چيزى غير از محبّت است؟ خداوند عز و جل مى‌گويد: بگو (اى پيامبر صلّى اللّه عليه و اله) اگر خدا را دوست مى‌داريد از من پيروى كنيد تا خداوند شما را دوست بدارد». [١]

به اين ترتيب پايه دين محبّت بندگان نسبت به خدا از يك سو و محبّت خدا به بندگان از سوى ديگر است.

در ادامه اين سخن شش وصف ديگر را بيان كرده، مى‌گويد: «خداوند اديان و مذاهب ديگر را با عزّت و قدرت بخشيدن به اسلام ضعيف كرد و ملل ديگر را با اعتلاى اسلام فرود آورد، و با احترام و نفوذ آن، دشمنانش را خوار نمود. با يارى اسلام مخالفان سرسختش را درمانده ساخت و با تقويت آن، اركان ضلالت را درهم كوبيد. تشنگان را از سرچشمه زلال آن سيراب كرد، و آبگاهش را پرآب نمود»؛ (أذلّ الأديان بعزّته، و وضع الملل برفعه، و أهان أعداءه بكرامته، و خذل محادّيه‌ [٢] بنصره، و هدم أركان الضّلالة بركنه. و سقى من عطش من حياضه، و أتأق‌ [٣] الحياض بمواتحه‌ [٤]).

جمله‌هاى‌ «أذلّ الأديان بعزّته، و وضع الملل برفعه ...» با توجه به اينكه ضمير در آنها به اسلام برمى‌گردد) اشاره به همان چيزى است كه در قرآن مجيد آمده است: « «هُوَ»

[١]. بحار الانوار، جلد ٦٦، صفحه ٢٣٧، حديث ٥. ضمنا آيه‌اى كه آمده، آيه ٣١ سوره آل عمران است.

[٢]. «محادّى» از «محادّه» از معناى دشمنى كردن و ستيزه نمودن، گرفته شده و ريشه اصلى آن «حدّ» است كه به معناى طرف و نهايت چيزى است و چون دشمن در طرف مقابل قرار مى‌گيرد. «محادّه» به معناى دشمنى كردن آمده است (توجه داشته باشيد «محادّى» در اصل «محادّين» اسم فاعل صيغه جمع بوده كه نون آن به هنگام اضافه، افتاده است).

[٣]. «أتاق» از ريشه «تأق» به معناى پر شدن گرفته شده و هنگامى كه به باب افعال برود به معناى پر كردن است.

[٤]. «مواتح» جمع «ماتح» به معناى كسى است كه آب از چاه برمى‌كشد.