پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٨ - شرح و تفسير به همسايگان الهى بپيونديد

اعمال نيك مبادرت ورزيد تا همنشين همسايگان خدا در سراى او باشيد»؛ (فبادروا بأعمالكم تكونوا مع جيران اللّه في داره).

سپس به شرح حال اوصاف اين همسايگان پرداخته، مى‌فرمايد: «نزد كسانى كه خداوند پيامبران خود را رفيق آنها ساخته، فرشتگان خود را به ديدارشان فرستاده و حتى گوشهايشان را از اين كه صداى خفيف آتش دوزخ را بشنوند رهايى بخشيده و بدنهايشان را از ملاقات هرگونه رنج و ناراحتى مصون داشته است. اين فضل و رحمت الهى است كه به هركس بخواهد مى‌دهد و خداوند صاحب فضل عظيم است»؛ (رافق بهم رسله، و أزارهم ملائكته، و أكرم أسماعهم أن تسمع حسيس‌ [١] نار أبدا، و صان‌ [٢] أجسادهم أن تلقى لغوبا [٣] و نصبا [٤]: «ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ» [٥]).

امام عليه السّلام در اين بيان زيبا و پرمعنا چهار وصف براى همسايگان الهى بيان مى‌كند كه دو وصف، جنبه معنوى دارد و دو وصف آن جنبه مادّى؛ مرافقت و دوستى پيامبران و زيارت فرشتگان نسبت به آنها، دو نوع كرامت معنوى و فضيلت روحانى بى‌مانند است، و نشنيدن كمترين صداى آتش دوزخ و مصونيت در برابر هرگونه درد و رنج و ناراحتى، دو نوع كرامت مادى است كه مايه آرامش جسم و جان آنهاست.

چه افتخارى از اين بالاتر كه انسان در بهترين غرفه‌هاى بهشتى با چنين افرادى‌

[١]. «حسيس» از ريشه «حس» گرفته شده و به گفته ارباب لغت به معناى صداى محسوس و يا صداى ضعيف و خفيف است.

[٢]. «صان» از «صيانت» نگهدارى كردن است.

[٣]. «لغوب» مصدر و به معناى مشقّت و زحمت است.

[٤]. «نصب» به معناى خستگى و رنج است. بعضى «لغوب» را به مشقت و زحمت روحى و «نصب» را به معناى مشقت جسمانى مى‌دانند. به اين ترتيب در بهشت و جوار قرب الهى نه خبرى از خستگى روح است و نه جسم.

[٥]. حديد، آيه ٢١.