پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤ - شرح و تفسير احاطه علمى او به همهچيز

مى‌كند (و از قدر و اندازه آن باخبر است) و آنچه را كه در رحم‌ها (ى مادران) است، مى‌داند». [١]

در اين بخش از خطبه بالا اشاره‌اى به تندبادهاى «انواء» شده بود و شايسته است شرح كافى در اين باره داده شود.

«انواء» جمع «نوء» بر وزن نوع در لغت به معناى طلوع يا غروب ستارگان است؛ ولى غالبا آن را به معناى طلوع ستاره ذكر كرده‌اند، هرچند بعضى غروب را نيز به آن افزوده و آن را از لغات اضداد دانسته‌اند.

ى از اعتقادات عرب اين بود كه ماه در طول گردش خود در سال ٢٨ منزل را طى مى‌كند و هرمنزلى ١٣ روز به طول مى‌انجامد و آغاز هرمنزل با طلوع ستاره‌اى در مشرق و غروب ستاره‌اى در مغرب همراه است و معتقد بودند همراه با آغاز هرمنزلى دگرگونى در هوا پيدا مى‌شود و بارانى مى‌بارد يا طوفانى مى‌ورزد، ازاين‌رو مى‌گفتند: «مطرنا بنوء فلان» يعنى اين باران مربوط به طلوع يا غروب فلان ستاره بود.

اين اعتقاد تدريجا شكل خرافى و بت‌پرستى به خود گرفت و عقيده آنها بر اين شد كه عامل نزول باران همان ستاره است و بايد چشم اميد به آن ستاره دوخت و نزول باران را از آن خواست.

مرحوم علامه مجلسى در جلد ٥٥ بحار الانوار باب مشروحى تحت عنوان «فى النهى عن الاستمطار بالانواء و الطيرة و العدوى» (نهى از طلبيدن باران به وسيله انواء و اعتقاد به فال بد و همچنين سرايت در سرنوشت انسانها) آورده و روايات متعدّدى در اين‌

[١]. لقمان، آيه ٣٤.