پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨١ - ترجمه

بخش ششم‌

فتبارك اللّه الّذي يسجد له‌ «مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً»، و يعفّر له خدّا و وجها، و يلقي إليه بالطّاعة سلما و ضعفا، و يعطي له القياد رهبة و خوفا! فالطّير مسخّرة لأمره؛ أحصى عدد الرّيش منها و النّفس، و أرسى قوائمها على النّدى و اليبس؛ و قدّر أقواتها، و أحصى أجناسها. فهذا غراب و هذا عقاب. و هذا حمام و هذا نعام؛ دعا كلّ طائر باسمه، و كفل له برزقه.

و أنشأ «السَّحابَ الثِّقالَ» فأهطل ديمها، و عدّد قسمها. فبلّ الأرض بعد جفوفها، و أخرج نبتها بعد جدوبها.

ترجمه‌

بزرگ و جاويدان است خداوندى كه همه آنها كه در آسمانها و زمين‌اند از روى اختيار يا اجبار در برابرش سجده مى‌كنند و صورت و جبين را براى او بر خاك مى‌سايند و طوق عبادت او را در سلامت و ضعف به گردن مى‌نهند و زمام اختيار خويش را از روى ترس و بيم به او مى‌سپارند. پرندگان مسخّر فرمان اويند، خداوند شماره پرها و نفسهاى آنها را احصا كرده، پاهاى (بعضى از) آنها را براى حركت درون آب و (گروهى ديگر را براى) خشكى محكم ساخته. و براى هركدام غذاى مناسب و خاصّى مقدّر فرموده و اصناف آنها را شماره نموده (و هريك را به شكل خاصّى آفريده است) اين كلاغ است و آن عقاب، و اين كبوتر است و آن شترمرغ. هريك را به نامى فراخوانده و روزى‌اش را بر عهده گرفته است. ابرهاى سنگين (و پرآب) ايجاد كرد و بارانهاى پرپشت و پى‌درپى از آن فرو