پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٤ - خطبه در يك نگاه

كامل است، به تصوير بكشد.

در بخش نهم، امام عليه السّلام به دامهاى مختلف شيطان مخصوصا ظلم و ستم اشاره مى‌كند و انجام فرايض دينى مانند نماز و روزه و زكات را وسيله دفاع در برابر شيطان مى‌شمرد.

بخش دهم به سرچشمه‌هاى تعصب و غرور اشاره دارد.

بخش يازدهم اشاره به تعصّب مثبت و نشانه‌ها و آثار آن است.

بخش دوازدهم سرنوشت امتهاى پيشين را درس عبرتى مى‌شمرند و همگان را به مطالعه احوال آنها دعوت مى‌كند.

بخش سيزدهم به آثار بسيار ارزنده وحدت و اتحاد و عواقب شوم تشتّت و اختلاف اختصاص دارد.

در بخش چهاردهم بار ديگر مخاطبان را به تاريخ گذشته بازمى‌گرداند و آثار شوم اختلاف فرزندان اسماعيل و اسحاق و بنى اسرائيل را برمى‌شمرد.

در بخش پانزدهم به نعمت بسيار مهم وجود پيامبر اكرم و آثار آن در جامعه اسلامى اشاره مى‌فرمايد.

در بخش شانزدهم بازگشت گروهى از مردم به عادات جاهليّت را بعد از قيام پيامبر مورد نكوهش شديد قرار مى‌دهد.

در بخش هفدهم بر اعمال زشت ناكثين و قاسطين انگشت مى‌نهد.

در بخش هجدهم امام عليه السّلام به موقعيت خودش نسبت به پيامبر اسلام به عنوان اولين كس از مردان كه به او ايمان آورد و همراه با او بود اشاره مى‌كند.

در بخش نوزدهم از معجزه باهره درختى كه به فرمان پيامبر از جا كنده شد و به سوى او حركت كرد، به‌طور مبسوط سخن مى‌گويد.

بخش بيستم از امتيازات و سجاياى اهل بيت عليهم السّلام سخن مى‌گويد و به عنوان «ختامه مسك» خطبه را پايان مى‌دهد.