پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٣ - ترجمه

بخش هفتم‌

ثمّ هو يفنيها بعد تكوينها، لا لسأم دخل عليه في تصريفها و تدبيرها، و لا لراحة واصلة إليه، و لا لثقل شي‌ء منها عليه. لا يملّه طول بقائها فيدعوه إلى سرعة إفنائها، و لكنّه سبحانه دبّرها بلطفه، و أمسكها بأمره، و أتقنها بقدرته، ثمّ يعيدها بعد الفناء من غير حاجة منه إليها، و لا استعانة بشي‌ء منها عليها، و لا لانصراف من حال وحشة إلى حال استئناس، و لا من حال جهل و عمى إلى حال علم و التماس، و لا من فقر و حاجة إلى غنى و كثرة، و لا من ذلّ وضعة إلى عزّ و قدرة.

ترجمه‌

سپس خداوند موجودات را بعد از ايجاد، فانى مى‌كند نه به خستگى از تدبير و اداره آنها و نه براى اينكه (با فناى آنها آسايشى يابد؛ نه به جهت (رفع) رنج سنگينى كه از ناحيه آنها بر او وارد مى‌شود و نه اينكه طول بقاى موجودات، اسباب ملالت اوست و اين امر او را به تسريع در فناى آنها دعوت مى‌كند، بلكه خداوند سبحان با لطف خود موجودات جهان را تدبير كرده؛ به امر و فرمانش آنها را نگاه داشته و با قدرتش متقن ساخته است. سپس همه آنها را بعد از فنا بازمى‌گرداند (و حيات نوين مى‌بخشد) بى‌آنكه نيازى به آنها داشته باشد يا از بعضى براى ايجاد بعضى ديگر كمك گيرد يا از حال وحشت و تنهايى به حال انس و آرامش منتقل شود؛ يا از نادانى و بى‌خبرى، علم و تجربه‌اى كسب كند؛ يا از فقر و نياز به توانگرى و فزونى دست يابد و يا از ناتوانى و ذلت به عزت و قدرت راه يابد.