پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤١ - ترجمه

بخش اوّل‌

الحمد للّه الّذي لا تدركه الشّواهد، و لا تحويه المشاهد، و لا تراه النّواظر، و لا تحجبه السّواتر، الدّالّ على قدمه بحدوث خلقه، و بحدوث خلقه على وجوده، و باشتباههم على أن لا شبه له. الّذي صدق في ميعاده، و ارتفع عن ظلم عباده، و قام بالقسط في خلقه، و عدل عليهم في حكمه. مستشهد بحدوث الأشياء على أزليّته، و بما وسمها به من العجز على قدرته، و بما اضطرّها إليه من الفناء على دوامه. واحد لا بعدد، و دائم لا بأمد، و قائم لا بعمد. تتلقّاه الأذهان لا بمشاعرة، و تشهد له المرائي لا بمحاضرة. لم تحط به الأوهام، بل تجلّى لها بها، و بها امتنع منها، و إليها حاكمها. ليس بذي كبر امتدّت به النّهايات فكبّرته تجسيما، و لا بذي عظم تناهت به الغايات فعظّمته تجسيدا؛ بل كبر شأنا، و عظم سلطانا.

ترجمه‌

ستايش مخصوص خداوندى است كه حواس، وى را درك نمى‌كند، و مكانها او را در بر نمى‌گيرد، چشمها او را نمى‌بيند و پوششها وى را مستور نمى‌سازد، خداوندى كه با حدوث مخلوقاتش، ازليت خود را آشكار ساخته و با پيدايش موجودات، وجود خود را نشان داده و با همانند بودن آفريده‌ها، عدم وجود مثل و مانندى را براى ذات پاكش اثبات كرده است. خداوندى كه در وعده‌هايش صادق و برتر از آن است كه به بندگانش ستم روا دارد. در ميان بندگان، قيام به قسط كرده و در داورى خود، عدالت را درباره به آنها (به‌طور