پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧١٥ - ١- عظمت قرآن از ديدگاه امير مؤمنان عليه السّلام

در جمله‌هاى اول و دوم، مؤمنان به قرآن را به كسى تشبيه مى‌كند كه بر مركبى از نور سوار شده و به سوى آسمان سعادت در پرواز است، مركبى مطمئن و راهوار.

در جمله سوم قرآن را مدال افتخارى مى‌شمارد براى همه كسانى كه آن را نشانه زندگى خود قرار مى‌دهند. آيات قرآن بهترين شعار و نشانه‌هاى آن بهترين نشانه‌هاست.

در جمله چهارم آن را زرهى شمرده كه انسان را در نبرد با دشمنان از گزند حوادث، حفظ مى‌كند. هم دشمنان ظاهرى و مخالفان اسلام و هم دشمنان باطنى و درونى؛ يعنى هواى نفس و هم دشمنى پنهانى يعنى شيطان.

در پنجمين و ششمين و هفتمين وصف، در واقع به علوم حاصل از قرآن اشاره مى‌كند؛ جمله‌ «و علما لمن وعى» ممكن اشاره به استدلالات منطقى قرآن باشد و جمله‌ «حديثا لمن روى» اشاره به حديث نقلى و احاديثى كه از ناحيه وحى به دست آمده است.

در آخرين جمله، به كاربرد علمى آن در مسئله قضاوت و داورى اشاره مى‌كند.

بنابراين كه قضا در اين جمله به معناى داورى در مخاصمات باشد، و اگر قضا هرگونه حكم و قضاوت را شامل شود، همه احكام فقهى و عقيدتى را دربر گيرد.

١- عظمت قرآن از ديدگاه امير مؤمنان عليه السّلام‌

بحث درباره عظمت قرآن در خطبه‌هاى فراوانى از نهج البلاغه آمده است؛ ولى در هيچ خطبه‌اى بحثى به اين گستردگى و جامعيت ديده نمى‌شود.

در ٤٢ امتيازى كه امام عليه السّلام در اين خطبه ذكر فرموده، مطالبى است كه ناظر ناآگاه ممكن است آن را ادّعاى بى‌دليل پندارد؛ ولى با دقّت در آيات خود قرآن، شواهد و دلايل كافى براى آن يافت مى‌شود.