پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٧ - ترجمه

بخش پنجم‌

هو المفني لها بعد وجودها، حتّى يصير موجودها كمفقودها. و ليس فناء الدّنيا بعد ابتداعها بأعجب من إنشائها و اختراعها. و كيف و لو اجتمع جميع حيوانها من طيرها و بهائمها، و ما كان من مراحها و سائمها، و أصناف أسناخها و أجناسها، و متبلّدة أممها و أكياسها، على إحداث بعوضة، ما قدرت على إحداثها، و لا عرفت كيف السّبيل إلى إيجادها، و لتحيّرت عقولها في علم ذلك و تاهت، و عجزت قواها و تناهت، و رجعت خاسئة حسيرة، عارفة بأنّها مقهورة، مقرّة بالعجز عن إنشائها، مذعنة بالضّعف عن إفنائها!

ترجمه‌

اوست كه اشيا را پس از ايجاد (در زمان معينى) نابود خواهد كرد (و بساط جهان را در هم مى‌پيچد) تا وجودش همچون عدمش گردد. فناى جهان بعد از وجودش، شگفت‌آورتر از ايجاد آن بعد از عدم نيست، زيرا اگر تمام جانداران اعم از پرندگان و چهارپايان و حيواناتى كه شبانگاه به جايگاهشان مى‌روند و آنها كه در بيابان مشغول چرا هستند و انواع و اقسام گوناگون آنها اعم از آنها؛ كه كم‌هوش (يا غير عاقل) هستند و آنها كه (مانند انسان‌ها) زيركند (آرى اگر همه آنها) جمع شوند هرگز توانايى بر خلق پشه‌اى ندارند و هيچ‌گاه طريق ايجاد آن را نتوانند شناخت. (نه تنها نمى‌توانند پشه‌اى بيافرينند بلكه) عقول آنها در كشف اسرار آفرينش آن حيران مى‌ماند و قواى آنها در اين راه ناتوان مى‌شود و سرانجام پس از تلاش فراوان شكست‌خورده و وامانده بازمى‌گردند و به‌