نيز مى‌داند امواجى كه در صفحه اقيانوسها، هرشب و روز به حركت درمى‌آيند و ما انسان‌ها جزء بسيار كوچكى از آن را مى‌بينيم در چه زمانى و چه مكانى حركت مى‌كند و كى آرام مى‌گيرد.

اگر بر همه اينها اين نكته را بيفزاييم كه علم خداوند درباره اين امور، منحصر به امروز و ديروز نيست، بلكه در طول ميليونها سال كه اين حوادث شب و روز واقع شده (به استثناى گناه انسانها كه زمان محدودترى دارد) خدا مى‌داند كه كدام‌يك از اين پديده‌ها در كجا و به چه صورت تحقق يافته است.

نيز اگر بر اينها بيفزاييم كه تنها كره زمين نيست كه مركز حوادث گوناگون است، بلكه ميلياردها ستاره تنها در كهكشان ماست كه مركز حوادث گوناگون دائمى است به اضافه كهكشانهاى ديگر كه سر به ميلياردها مى‌گذارد.

آرى! مجموعه اينها در علم خدا جمع است و اينجاست كه باور مى‌كنيم آنچه را قرآن مجيد در آيه ٢٧ سوره لقمان فرموده است: « «وَ لَوْ أَنَّ ما فِي الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلامٌ وَ الْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ ما نَفِدَتْ كَلِماتُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ» و اگر همه درختان روى زمين قلم شوند و دريا براى آن مركب گردد و هفت دريا به آن افزوده شود (اينها همه تمام مى‌شود ولى) كلمات خدا پايان نمى‌پذيرد، خداوند عزيز و حكيم است».

عين واقعيت است و نه تنها اين آيه اغراق نيست، بلكه نسبت به دايره گسترده خداوند چيز مهمى محسوب نمى‌شود.

در ادامه اين سخن و بعد از بيان علم و دانايى مبدأ جهان آفرينش، درباره گواهى بر نبوّت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله سخن مى‌گويد و با سه وصف مهم او را مى‌ستايد و مى‌فرمايد: «و گواهى مى‌دهم كه محمّد برگزيده خدا و سفير وحى او و رسول رحمت وى است»؛ (و أشهد أنّ محمّدا نجيب‌ [١] اللّه، و سفير وحيه، و رسول رحمته).

[١]. «نجيب» از نجابت گرفته شده و به معناى هرموجود باارزش و نفيس برگزيده است، هرچند در فارسى امروز به خصوص كسانى گفته مى‌شود كه در امور جنسى پاك و پاكدامن هستند.