پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٠ - ١ معاد جسمانى و اعاده معدوم

قواها و تناهت، و رجعت خاسئة [١] حسيرة [٢]، عارفة بأنّها مقهورة، مقرّة بالعجز عن إنشائها، مذعنة بالضّعف عن إفنائها!).

آرى اين پشه‌هاى كوچك اگر تصميم به اذيت و آزار انسانها و ساير جانداران بگيرند و خداوند كنترل توليد مثل را از آن بردارد به قدرى افزايش پيدا مى‌كنند كه فضاى زندگى را بر انسانها تيره و تار مى‌سازند و همه مواد حشره‌كش در برابر نابودى آنها درمانده مى‌شود و اگر امروز مى‌بينيم با موادى مى‌توان آنها را در مناطق محدودى از بين برد از آن رو است كه به‌طور محدود، توليد مثل مى‌كنند وگرنه مانند ملخها كه از كنترل خارج مى‌شوند گروههاى عظيمى تشكيل مى‌دهند كه مانند ابر فضا را مى‌پوشانند.

اين پشه‌هاى به ظاهر ضعيف، قدرتنمايى خود را در بعضى موارد- به فرمان خدا- نشان داده‌اند گاه به صورت گروهى كه به يك فيل حمله مى‌كنند او را از پاى در مى‌آورند.

بعضى از آنها- در شرايط خاصى- ناقل ميكروبهاى خطرناك يا سموم كشنده هستند كه هرانسانى را در مقابل خود، ناتوان مى‌سازد تا توانايى خود را به اثبات رساند.

١. معاد جسمانى و اعاده معدوم‌

بعضى از شارحان نهج البلاغه به تناسب جمله «هو المفني لها بعد وجودها» كه در آغاز اين بخش از خطبه آمده بود، درباره معاد جسمانى سخن گفته‌اند و آياتى همچون آيه ذيل را شاهد اصل مطلب گرفته‌اند: « «يَوْمَ نَطْوِي السَّماءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ كَما»

[١]. «خسأ» از «خسأ» بر وزن «مدح» در اصل به معناى طرد و ذلت آمده و «خاسئ» به معناى ذليل و خسته و ناتوان است.

[٢]. «حسيره» از «حسر» بر وزن «حبس» در اصل به معناى برهنه كردن و برداشتن پوشش چيزى است.

سپس به معناى ضعيف و خستگى به كار رفته است.