پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٩ - شرح و تفسير به همسايگان الهى بپيونديد

همنشين باشد كه مشمول چنين مواهب مهم معنوى و مادى هستند.

در ضمن با استفاده از آيه شريفه قرآن، امام بر اهميّت اين نعمتهاى بهشتى تأكيد مى‌نهد و آن را فضيلت بزرگ خدايى مى‌شمرد.

جمله «و أكرم أسماعهم‌ ...» برگرفته از آيه « «لا يَسْمَعُونَ حَسِيسَها وَ هُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ» آنها (بهشتيان) صداى آتش دوزخ را نمى‌شنوند و در آنچه دلهايشان بخواهد جاودانه متنعّم هستند». [١]

و جمله «و صان أجسادهم‌ ...» اشاره به آيه شريفه « «لا يَمَسُّنا فِيها نَصَبٌ وَ لا يَمَسُّنا فِيها لُغُوبٌ» در آن سراى جاويدان نه رنجى به ما مى‌رسد و نه واماندگى و ضعفى». [٢]

در اينجا اين سؤال پيش مى‌آيد كه «جيران اللّه، همسايگان خدا» چه كسانى هستند كه اين همه مقامشان بالاست؟

تعبير به جيران (همسايگان) نشان مى‌دهد كه آنها از خاصّان و مقربان درگاه خدا هستند تا آنجا كه شايسته نام «جيران» شده‌اند و با توجه به اينكه فرشتگان و انبيا به سراغ آنها مى‌آيند معلوم مى‌شود نه پيامبرند و نه فرشته، بنابراين بايد آنها از صدّيقين و شهدا و خاصّان و حواريّونى باشند كه همچون پروانه بر گرد شمع وجود انبيا و اوليا گردش مى‌كنند و در سايه تقوا و خودسازى كامل به صورت افراد ممتازى درآمده‌اند كه مشمول اين همه عنايت الهى هستند، همان‌گونه كه قرآن مجيد مى‌فرمايد: «وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً» [٣]

شاهد اين مطلب بيانى است كه امام عليه السّلام در نامه ٢٧ درباره گروهى از پرهيزگاران كه در سطح بالايى از تقوا قرار دارند و زهد و بى‌اعتنايى آنها به زرق‌وبرق دنيا به حدّ اعلاست،

[١]. انبياء، آيه ١٠٢.

[٢]. فاطر، آيه ٣٥.

[٣]. نساء، آيه ٦٩.