پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣ - ترجمه

بخش دوم‌

لم يولد سبحانه فيكون في العزّ مشاركا، و لم يلد فيكون موروثا هالكا.

و لم يتقدّمه وقت و لا زمان، و لم يتعاوره زيادة و لا نقصان، بل ظهر للعقول بما أرانا من علامات التّدبير المتقن، و القضاء المبرم. فمن شواهد خلقه خلق السّماوات موطّدات بلا عمد، قائمات بلا سند. دعاهنّ فأجبن طائعات مذعنات، غير متلكّئات و لا مبطئات؛ و لو لا إقرارهنّ له بالرّبوبيّة و إذعانهنّ بالطّواعية، لما جعلهنّ موضعا لعرشه، و لا مسكنا لملائكته، و لا مصعدا للكلم الطّيّب و العمل الصّالح من خلقه.

ترجمه‌

او از كسى متولد نشده تا همتايى در عزّت و قدرت داشته باشد و فرزندى به دنيا نياورده تا پس از وفاتش وارث او گردد. وقت و زمانى پيش از او نبوده و زيادى و نقصانى بر او عارض نشده است؛ بلكه به سبب نشانه‌هاى تدبير متقن و نظام محكمى كه به ما ارائه داده عظمتش پيش چشم عقلها آشكار شده است. از شواهد خلقت (حكيمانه و) با عظمت او آفرينش آسمانهاى پابرجايى است كه بدون ستون و تكيه‌گاهى برپاست.

خداوند آنها را به قبول فرمان خويش دعوت كرد و آنها با اطاعت و اذعان در برابر او بدون درنگ و سستى دعوتش را پذيرفتند و اگر اقرار آنها به ربوبيت خداوند و اذعانشان به اطاعت او نبود هرگز آنجا را محلّ عرش خود و مسكن فرشتگان (مقرّب) و محل بالا رفتن سخنان پاك و اعمال صالح بندگانش قرار نمى‌داد.