پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٣ - ١ يكسان بودن حكم خدا در اولين و آخرين

«مُبْصِرُونَ» آنها كه تقوا پيشه كنند هنگامى كه وسوسه‌اى از شيطان به آنها مى‌رسد به ياد خدا مى‌افتند و بينا مى‌شوند (و راه نجات را پيدا مى‌كنند)». [١]

اينكه ملاحظه مى‌شود امام عليه السّلام از ميان همه اعمال واجب و مستحب بر ذكر زبانى تكيه كرده به جهت آن است كه ذكر با زبان، مايه بيدارى دل است و اين بيدارى سرچشمه اصلى حركت به سوى خير و سعادت است. افزون بر اين اگر زبان در اختيار ذكر خدا قرار نگيرد در اختيار شيطان قرار خواهد گرفت و مى‌دانيم كه بخش مهمّى از گناهان كبيره با زبان انجام مى‌شود.

اين نكته نيز حائز اهميّت است كه توجه به نعمتها و شكر منعم در برابر نعمتها، پايه اصلى معرفة الله است همان‌گونه كه در علم عقايد آمده است.

١. يكسان بودن حكم خدا در اولين و آخرين‌

از نكات مهمى كه در اين بخش از خطبه، امام بر روى آن تأكيد مى‌كند يكسان بودن اصول احكام الهى در ميان همه اقوام و ملل و گذشتگان و مردم امروز و فرداست.

توضيح اين كه تاريخ بشر در گذشته و حال شاهد و ناظر انواع تبعيض‌ها در ميان اقوام و ملل در وضع قوانين و احكام عرفى بوده است؛ گروهى به جهت رنگ پوست و گروه ديگرى به موجب طبقه اجتماعى خاص خود، احكام متفاوتى با ديگران داشتند و در واقع خون سفيدپوستان رنگين‌تر از رنگين‌پوستان بوده و طبقه اشراف از نظر قوانين، امتيازات ويژه‌اى بر ديگران داشتند.

اسلام آمد و با شعار معروف مساوات نژادها و رنگها و قوميتها خط بطلان بر امتيازات‌

[١]. اعراف، آيه ٢٠١.