يكسان است، هرچند با گذشت زمان تكامل بيشترى يافته است و اين در واقع يكى از شاخه‌هاى توحيد است. اين همان چيزى است كه قرآن مجيد مى‌گويد: « «آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَ الْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ» پيامبر به آنچه از سوى پروردگارش بر او نازل شده ايمان آورده است و مؤمنان نيز همگى به خدا و فرشتگانش و كتابهاى او و رسولانش ايمان آورده‌اند (و مى‌گويند) ما در ميان هيچ‌يك از رسولان او فرق نمى‌گذاريم (و به همه ايمان داريم)». [١]

امام عليه السّلام در پايان اين بخش به چند نكته پراهمّيّت اشاره كرده، مى‌فرمايد: «خداوند نياز دنياى شما را برطرف ساخته و شما را به شكر نعمتهايش ترغيب كرده (تا نعمتش را بر شما افزون كند) و ذكر و ياد خود را با زبانهايتان بر شما واجب ساخته است (تا دلهايتان همواره بيدار باشد)»؛ (قد كفاكم مؤونة دنياكم، و حثّكم على الشّكر، و افترض من ألسنتكم الذّكر).

اشاره به اينكه از يك سو شما را مشمول انواع نعمتها ساخته و به حكم‌ «وَ سَخَّرَ لَكُمْ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ» [٢] و «هُوَ الَّذِي خَلَقَ لَكُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً» [٣] همه مواهب زمين و آسمان را از نور آفتاب گرفته تا باران حياتبخش و نسيم روح‌پرور و چشمه‌ها و نهرها و منابع زيرزمينى و روزمينى، همه را مسخّر شما كرده است. از سوى ديگر، به شما دستور شكرگزارى داده، همان كارى كه موجب فزونى نعمت و بقاى مواهب الهى و الطاف او خواهد شد. از سوى سوم شما را وادار به ياد او كرده، يادى كه مايه آرامش دلها و نجات از چنگال شيطان است: « «أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» بدانيد با ذكر خدا دلها آرامش مى‌پذيرد». [٤] « «إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ تَذَكَّرُوا فَإِذا هُمْ»

[١]. بقره، آيه ٢٨٥.

[٢]. جاثيه، آيه ١٣.

[٣]. بقره، آيه ٢٩.

[٤]. رعد، آيه ٢٨.