عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٥٦٣ - ٥٤٨ - زهد اميرالمؤمنين

و كوشش در آيندگان نمونه نخواهد داشت، پيامبر او را براى جنگ با دشمنان مى‌فرستاد، در حالى كه جبرييل در طرف راستش و ميكاييل در طرف چپ او حركت مى‌كردند، او از جبهه برنمى‌گشت تا پيروزى را نصيب اسلام مى‌نمود.

آن جناب در دانش و بينش پس از رسول خدا ٦، يگانه دستگاه با عظمت خلقت بود، دانشى كه از جانب حق به او عطا شده بود هم چون درياى بى‌ساحل بود، خطبه اول «نهج البلاغة» در توحيد و جهان‌بينى نشانه‌اى از علم بى‌نظير او نسبت به حقايق عالم خلقت و صاحب آفرينش است.

صدوق بزرگوار از اصبغ بن نباته نقل مى‌كند:

چون امر خلافت بر او مستقر شد عمامه رسول خدا ٦ به سر گذاشت و برد آن جناب را پوشيد و نعلين آن حضرت را به پا كرد و شمشير آن بزرگ مرد الهى به كمر بست، سپس به مسجد آمد و بر منبر قرار گرفت و فرمود:

دانش اولين و آخرين نزد من است آنچه مى‌خواهيد از من بپرسيد، به خدا قسم اگر بخواهم اهل تورات را از تورات فتوا دهم فتوا مى‌دهم تا جايى كه تورات بگويد حرف راست در جنب من از على است و اگر بخواهم اهل انجيل را از انجيل فتوا دهم، مى‌دهم تا جايى كه انجيل بگويد حق با عليست و اگر بخواهم اهل قرآن را از قرآن حكم دهم، حكم مى‌دهم تا حدى كه قرآن فرياد بزند على راستگوست، شما شب و روز قرآن مى‌خوانيد، آيا در ميان شما كسى هست كه ادعا كند قرآن مى‌فهمد؟!

آيه‌اى در كتاب خدا نيست مگر آن كه به وسيله آن از ماكان و مايكون و ماهو كائن تا به پا شدن قيامت خبر دارم و آن آيه:

[يمحوا الله ما يشاء و يثبت و عنده أم الكتاب‌].

خدا هر چه را بخواهد محو مى‌كند و هر چه را بخواهد ثابت و پابرجا مى‌نمايد، و" ام الكتاب" نزد اوست.