عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢١٧ - ٢٠٨ - حضرت ابراهيم

٢٠٧- حضرت نوح ٧ و نماز

امام محمد باقر ٧ مى‌فرمايد:

پرستش خداوند بزرگ و اخلاص به پيشگاه او و بى‌همتا دانستن حضرت حق كه خداوند فطرت مردم را بر آن قرار داده، اصول آيين نوح را تشكيل مى‌داد و پروردگار مهربان از نوح و همه انبيا پيمان گرفت كه او را فرمان ببرند و از شرك دورى جويند و خداوند عزيز، حضرت نوح را به نماز و امر به معروف و نهى از منكر و رعايت حلال و حرام دعوت كرد[١].

٢٠٨- حضرت ابراهيم ٧ و نماز

ابراهيم خليل كه از او به عنوان قهرمان توحيد و پيامبر بت‌شكن ياد مى‌شود، به فرمان الهى، هاجر و اسماعيل را حركت داد و به دلالت حضرت حق راه پيمود، تا به جايگاه كعبه رسيد؛ آن طفل شيرخوار و مادرش را بنا به خواست خدا، در آن سرزمين بى‌آب و علف با مختصرى طعام و پيمانه‌اى از آب پياده كرد.

سپس از همسر مهربان خود خداحافظى كرد و اراده باز گشت نمود؛ در اين وقت، هاجر دامن ابراهيم را گرفت و عرضه داشت: چرا مى‌روى و به كجا مى‌روى و به كجا خواهى رفت؟ ما را در اين دشت هولناك و زمين بى‌آب و علف به كه وامى‌گذارى؟!

ابراهيم، زارى هاجر را نديده گرفت و با آرامشى كه خاص مردان خداست به هاجر گفت: اين‌كه تو و اين طفل گرسنه را در اين بيابان مى‌گذارم، فرمان خداست. هاجر چون اين آهنگ گرم و دلپذير را شنيد به جاى خويش بازگشت و در برابر حكم حكيمانه حق تسليم شد و پيش خود گفت: اگر ماندن من با اين كودك در اين بيابان وحشت‌زا فرمان‌

[١] - عرفان اسلامى: ٥/ ١٧.