عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٨١ - ٢٩١ - به خاطر يك دانه گندم ناراحتم

روزى از يك مهمانى برمى‌گشتم، ذره‌اى از غذا در لابه لاى دندانم مرا رنج مى‌داد، از حصير خرما فروشى كه روى سكوى درب صحن امام حسين ٧ جاى داشت به اندازه يك خلال برداشتم، دندان خود را پاك كرده، سپس خلال را به زمين انداختم، صاحب حصير حاضر نبود كه از او حلاليت بطلبم، از مسئله غافل ماندم تا از دنيا رفتم، اكنون ناراحت آن خلال هستم، از آن خرما فروش جهت من رضايت بگير تا با رضايت او از رنج و سوز رهايى يابم‌[١].

٢٩٠- او لايق ديدار حجت خدا نيست‌

در كتاب «الواعظ» نوشته عالم بافضيلت حاج شيخ محمد على ربانى اصفهانى كه در چند جلد تدوين شده و محصولى از آيات قرآن و روايات است، خواندم:

دو نفر تصميم قطعى گرفتند خود را براى ديدن ولى زمان امام دوازدهم آماده كنند، به تزكيه نفس مشغول شدند، چون در خود لياقت زيارت آن جناب را يافتند به مكه شتافتند، يكى از آنان به وقت طواف به محضر مقدس ولى امر رسيد، عرضه داشت: اگر اجازه بفرماييد دوستم نيز خدمت شما برسد، حضرت فرمود: او لايق ديدار من نيست؛ زيرا در راه سفر به مكه به زمين گندم‌زارى رسيديد، او يك دانه گندم از خوشه چيد براى اين كه ببيند گندم رسيده يا هنوز خام است، پس از بررسى كردن، آن يك دانه گندم را به همان زمين انداخت، كسى كه بدون اذن صاحب مال به مال دست‌درازى كند لايق ديدار حجت خدا نيست!![٢]

٢٩١- به خاطر يك دانه گندم ناراحتم‌

دو نفر از عباد حضرت حق با يكديگر پيمان بستند هر يك زودتر از دنيا رفت، خبرى از

[١] - عرفان اسلامى: ٧/ ٢٦.

[٢] - عرفان اسلامى: ٧/ ٢٦.