عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٧٢ - ٤٦٥ - اين همه بلا و مصيبت

٤٦٣- بيمارى حسد

خداوند بزرگ به موسى بن عمران نصيحت مى‌كند- كه در حقيقت تمام عبادش را موعظه نموده- مى‌فرمايد:

بر آنچه از فضلم به مردم داده‌ام حسد مبر و چشم طمع و تعجب به آنچه در دست مردم است مدوز، در اين زمينه‌ها دنباله‌رو نفس مباش كه حسود بر نعمت من خشمناك است و بر قسمت من مانع، قسمتى كه به اراده‌ام بين بندگانم تقسيم كرده‌ام‌[١].

٤٦٤- دو صفت هم سنگ شرك‌

امام صادق ٧ مى‌فرمايد: ابليس به لشگرش مى‌گويد: بين مردم حسد و تجاوز از حدود الهى بيندازيد كه اين دو صفت نزد خداوند هم‌سنگ شرك است‌[٢].

٤٦٥- اين همه بلا و مصيبت‌

هشام بن حكم مى‌گويد: از حضرت صادق ٧ پرسيدم، مردم زمان امام على ٧ پس از مرگ پيامبر ٦ تا شهادت مولا آيا آن جناب را به عنوان اعلم و اقضى و اعدل و احكم و اشجع و اعبد و ازهد نمى‌شناختند؟

امام صادق ٧ فرمود: چرا، وجود مقدس حضرت مولا در كمالات معنوى و الهى براى تمام مردمان زمان از سقيفه تا نهروان به طور كامل شناخته شده بود، هشام مى‌گويد:

به امام صادق ٧ عرضه داشتم: پس چرا اين همه بلا و مصيبت كه در حقيقت مصيبت و بلا براى اسلام و مردم تاريخ تا روز قيامت بود به سر آن حضرت آوردند؟ حضرت در

[١] - عرفان اسلامى: ١٠/ ١٧١.

[٢] - عرفان اسلامى: ١٠/ ١٧٢.