عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٩٦ - ٣٠١ - بهرههاى حج

كسى است كه از شهر خود پياده به حج آمده باشد و همانند كسى است كه هفتاد بنده مؤمن را از بردگى رهانده باشد.

و چون وقوف به عرفات را تا غروب انجام دادى، اگر خطايت به عدد ريگ صحراى عالج عربستان و به عدد كف درياها باشد خدايت مى‌آمرزد و همين كه به منى آمدى و سنگ‌ريزه‌ها را به جمرات زدى براى تو به خاطر هر ريگ ده حسنه نوشته مى‌شود و اين ثواب براى تو در بقيه عمرت همواره ثبت مى‌گردد.

و چون سر تراشيدى براى تو به عدد هر مويى كه جدا شود، حسنه‌اى نوشته و اين ثواب در آينده عمر نيز برايت محفوظ خواهد بود.

و چون قربانى كردى، يا به نحر شتر برخاستى به عدد هر قطره خونى كه از او به زمين مى‌رسد برايت حسنه‌اى ثبت و مشابه آن هم براى آينده عمرت هست.

و همين كه از منى بازگشتى و طواف بيت را به جا آورده و در مقام ابراهيم نماز خواندى ملكى به پشت شانه‌ات زده مى‌گويد: اما از گذشته عمرت هر چه بود آمرزيده شد، پس عمل خود را از سر گير اكنون تا صد و بيست روز.

آرى، خداوند عزيز براى مهمانش اينگونه تدارك ديده و اين از آقايى صاحب بيت است و اين ثواب‌ها براى عموم مردم است، اما آنان كه اهل معرفت هستند و عاشق‌وار به ديار معشوق آمده‌اند براى آنان ثواب لقاى حق است و كسى از عهده بيان يا شمارش اينگونه ثواب بر نمى‌آيد[١].

٣٠١- بهره‌هاى حج‌

صدوق بزرگوار روايت كرده:

[١] - عرفان اسلامى: ٧/ ٧٢.