عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٥٨٢ - ٥٦٩ - حقيقتى عجيب در باب توبه

٥٦٨- شاهدى ندارد بر گناهش شهادت دهد

معاويه بن وهب مى‌گويد: از حضرت صادق ٧ شنيدم مى‌فرمود: به هنگامى كه عبد توبه خالص كند توبه‌اى كه بر آن استقامت ورزد، محبوب خدا مى‌شود و در دنيا و آخرت در پوشش حضرت حق قرار مى‌گيرد، عرضه داشتم: اين پوشش چگونه است؟ فرمود:

دو ملك نويسنده، گناه را از گناه بنده‌اش فراموشى مى‌دهد و به جوارحش فرمان مى‌دهد معاصى بنده‌ام را كتمان كنيد و به زمين‌هايى كه در آن‌ها معصيت كرده وحى مى‌كند:

گناهان بنده‌ام را بپوشان، پس وارد قيامت مى‌شود، در حالى كه شاهدى ندارد بر گناهانش شهادت دهد!![١]

٥٦٩- حقيقتى عجيب در باب توبه‌

امام باقر ٧ مى‌فرمايد:

جوانى بود يهودى كه بسيارى از اوقات به محضر مبارك رسول الهى مشرف مى‌شود، به اندازه‌اى كه حضرت او را به كارهاى ساده و آسان مى‌گماشت و وى را به دنبال بعضى از امور مى‌فرستاد و چه بسا به وسيله او براى قوم يهود جهت هدايت آنان نامه مى‌فرستاد.

مدتى از آن جوان خبرى نشد، رسول خدا ٦ از حالش جويا شد، مردى به آن جناب عرضه داشت، تا جايى كه اطلاع دارم بايد بيش از امروز زنده نماند چون به مرض سختى دچار آمده!

حضرت ختمى مرتبت با عده‌اى از اصحاب به ملاقات وى رفتند، معنويت و كرامت و بركت و واقعيت آن جناب چنان بود كه با هركس سخن مى‌گفتند جواب مى‌داد، آن جوان را صدا زدند، ديده گشود و عرضه داشت: «لبيك يا اباالقاسم» حضرت به او فرمود:

[١] - عرفان اسلامى: ١٢/ ٦٨.