عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٩ - ٩ - زن بدكاره

دولت حق به وجود آورد و بدون اين كه از اين آشوب كم‌ترين بهره مادى و دنيايى ببرد؛ در بيابانى به دست مردى به قتل رسيد و آن چنان به سوء عاقبت گرفتار شد كه در كتب اسلامى از او به عنوان فردى از پيشوايان ضلالت و كفر نامبرده مى‌شود.

آرى، بيداران راه خدا و عاشقان حضرت حق، تا زنده‌اند، با توجه به زندگى چنين انسان‌هايى كه در قرآن و تاريخ از آنان ياد شده است، از عاقبت خود در ترس و وحشتند، آرى، از بركت چنين خوفى است كه هميشه مراقب خود هستند و براى دفع خطر از حيات روحانى خود، در كوشش و فعاليت‌اند.

بنابراين خوف از سوء عاقبت، واقعيتى است كه انسان مؤمن به آن نيازمند است و اگر با انسان نباشد، به برطرف نمودن موانع حسن عاقبت اقدام نمى‌كند[١].

٩- زن بدكاره‌

امام باقر ٧ مى‌فرمايد:

زنى بدكاره، به قصد آلوده كردن عده‌اى از جوانان بنى‌اسرائيل، مشغول فعاليت شد، زيبايى زن آن چنان خيره كننده بود كه گروهى از جوانان گفتند: اگر فلان عابد او را ببيند تسليم او خواهد شد.

زن سخن آنان را شنيد، گفت: به خدا قسم به خانه نمى‌روم مگر اين كه آن عابد را گرفتار بند شهوت كنم.

به هنگام شب بر در خانه عابد رفت و گفت: مرا راه بده، عابد از پذيرفتن آن زن تنها، در آن وقت شب امتناع كرد. زن فرياد برآورد: گروهى از مردان هرزه به دنبال منند و اگر مرا نپذيرى كارم به رسوايى مى‌كشد.

[١] - عرفان اسلامى: ١/ ١٦٧.