عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٢١ - ٢١٢ - حضرت موسى

برپا نكنيد.\* آنچه خدا [در كسب و كارتان از سود و بهره پس از پرداخت حق مردم‌] باقى مى‌گذارد، براى شما بهتر است اگر مؤمن باشيد، و من بر شما نگهبان نيستم.\* گفتند: اى شعيب! آيا نمازت به تو فرمان مى‌دهد كه آنچه را پدرانمان مى‌پرستيدند رها كنيم؟ يا از اين‌كه در اموالمان به هر كيفيتى كه مى‌خواهيم تصرف كنيم دست‌برداريم؟ به راستى كه تو [انسانى‌] بردبار و راه‌يافته‌اى [پس چرا مى‌خواهى در برابر آزادى ما نسبت به بت‌پرستى و هزينه كردن اموالمان به هر كيفيتى كه بخواهيم بايستى؟!]!

آرى، نماز شعيب، نماز بازدارنده از فحشا و منكرات بود و نمازگزارى چون شعيب نمى‌توانست در برابر كفر و شؤون آن بى‌تفاوت باشد؛ به همين خاطر نمازگزار واقعى برى از انواع منكرات و جهادگرى استوار در برابر آلودگى‌هاست و بر مبناى همين حساب، مردم مدين امر به معروف و نهى از منكر شعيب را به نماز او نسبت مى‌دادند[١].

٢١٢- حضرت موسى ٧ و نماز

در كتاب الهى، سوره طه مى‌خوانيم:

[فلما أتاها نودي يا موسى\* إني أنا ربك فاخلع نعليك إنك بالواد المقدس طوى\* و أنا اخترتك فاستمع لما يوحى\* إنني أنا الله لا إله إلا أنا فاعبدني و أقم الصلاة لذكري‌].

پس چون به آن آتش رسيد، ندا داده شد: اى موسى!\* به يقين اين منم پروردگار تو، پس كفش خود را از پايت بيفكن؛ زيرا تو در وادى مقدس طوى هستى.\* و من تو را [به پيامبرى‌] برگزيدم، پس به آنچه وحى مى‌شود، گوش فرا دار.\* همانا! من خدايم كه جز من معبودى نيست، پس مرا بپرست و نماز را براى ياد من برپا دار.

امام باقر ٧ مى‌فرمايد:

[١] - عرفان اسلامى: ٥/ ٢١.