عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٤٤ - ١٣٩ - گرچه زمين نيست خبردارتر

اين همه الله گفتى از عتو

خود يكى الله را لبيك كو

مى‌نيايد يك جواب از پيش تخت‌

چند الله مى‌زنى با روى سخت‌

او شكسته دل شد و بنهاد سر

ديد در خواب او خضر را در حضر

گفت هين از ذكر چون وامانده‌اى‌

چون پشيمانى از آن كش خوانده‌اى‌

گفت لبيكم نمى‌آيد جواب‌

زان همى‌ترسم كه باشم رد باب‌

گفت خضرش كه خدا گفت اين به من‌

كه برو با او بگو اى ممتحن‌

نى كه آن الله تو لبيك ماست‌

آن نياز و سوز و دردت پيك ماست‌

نى تو را در كار من آورده‌ام‌

نه كه من مشغول ذكرت كرده‌ام‌

حيله‌ها و چاره‌جويى‌ها تو

جذب ما بود و گشاد آن پاى تو

ترس و عشق تو كمند لطف ماست‌

زير هر يا رب تو لبيك ماست‌

جان جاهل زين دعا جز دور نيست‌

زان كه يا رب گفتنش دستور نيست‌

بر دهان و بر دلش قفل است و بند

تا ننالد با خدا وقت گزند[١]

شير خدا شاه ولايت على‌

صيقلى شرك خفى و جلى‌

روز احد چون صف هيجا گرفت‌

تير مخالف به تنش جا گرفت‌

غنچه پيكان به گل او نهفت‌

صد گل راحت ز گل او شكفت‌

روى عبادت سوى محراب كرد

پشت به درد سر اصحاب كرد

خنجر الماس چو بفراختند

چاك بر آن چون گلش انداختند

غرقه به خون غنچه زنگارگون‌

آمد از آن گلبن احسان برون‌