عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٥ - ٣٤ - حكايت سه مرد گنهكار در قرآن

چون پيامبر ٦ اين آيه را فرستاد گفتند: مى‌ترسيم از گروه‌ [لمن يشاء]\* (براى كسى كه بخواهد) نباشيم.

در اين هنگام اين آيه نازل شد:

[قل يا عبادي الذين أسرفوا على أنفسهم لا تقنطوا من رحمة الله إن الله يغفر الذنوب جميعا إنه هو الغفور الرحيم‌].

بگو: اى بندگان من كه [با ارتكاب گناه‌] بر خود زياده روى كرديد! از رحمت خدا نوميد نشويد، يقينا خدا همه گناهان را مى‌آمرزد؛ زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است‌[١].

٣٤- حكايت سه مرد گنهكار در قرآن‌

در ذيل آيه شريفه:

[و على الثلاثة الذين خلفوا حتى إذا ضاقت عليهم الأرض بما رحبت و ضاقت عليهم أنفسهم و ظنوا أن لا ملجأ من الله إلا إليه ثم تاب عليهم ليتوبوا إن الله هو التواب الرحيم‌].

و [نيز رحمتش‌] شامل حال آن سه نفرى [بود] كه [با بهانه تراشى واهى از شركت در جنگ‌] بازمانده بودند [و همه مسلمانان به دستور پيامبر با آنان قطع رابطه كردند] تا جايى كه زمين با همه وسعت و فراخى‌اش بر آنان تنگ شد و [از شدت غصه، اندوه و عذاب وجدان‌] دل‌هايشان هم در تنگى و مضيقه قرار گرفت، و دانستند كه هيچ پناهگاهى از خدا جز به سوى او نيست؛ پس خدا به رحمتش بر آنان توجه كرد تا توبه كنند؛ زيرا خدا بسيار توبه‌پذير و مهربان است.

در شأن نزول اين آيه داستان سه نفر متخلف از جهاد را مى‌خوانيم كه از عمل بسيار بد خود سخت پشيمان شدند و خداى مهربان پس از توبه و انابه، از كردار زشت آنان درگذشت.

[١] - عرفان اسلامى: ١/ ٢٥٠.