عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٦٧ - ٦٤ - اعتماد و توكل بر حق

راستى اين‌گونه ايمانها در ميان اين‌گونه بشرها از عجايب است، انسانى كه مقام دوم مادى و رياستى مملكتى است، زنى كه به انواع زيور و آرايش دنيا آراسته است، فردى كه همه‌گونه وسائل عيش و نوش مادى برايش فراهم است؛ پس از درك حقيقت و يافتن محبوب واقعى، او را بر هر چيزى ترجيح دهد و به آن چه وابسته و تعلق قلبى دارد در راه او از آن بگذرد و انواع رنج‌ها و مشقت‌ها را تحمل كرده و حتى جان شيرين خود را در شيرين‌ترين دوران زندگى يعنى جوانى نثار محبوب خود كند[١].

٦٤- اعتماد و توكل بر حق‌

در روزگار عيسى بن مريم ٧، زنى بود صالحه و عابده، چون وقت نماز فرا مى‌رسيد، هر كارى كه داشت رها و به نماز و طاعت مشغول مى‌شد.

روزى هنگام پختن نان، مؤذن بانگ اذان داد، او نان پختن را رها كرد و به نماز مشغول شد؛ چون به نماز ايستاد، شيطان در وى وسوسه كرد «تا تو از نماز فارغ شوى نان‌ها همه سوخته مى‌شود» زن به دل جواب داد: اگر همه نان‌ها بسوزد بهتر است كه روز قيامت تنم به آتش دوزخ بسوزد.

ديگر بار شيطان وسوسه كرد: پسرت در تنور افتاد و سوخته شد، زن در دل جواب داد: اگر خداى تعالى قضا كرده است كه من نماز كنم و پسرم به آتش دنيا بسوزد من به قضاى خداى تعالى راضى هستم و از نماز فارغ نمى‌شوم كه الله تعالى فرزند را از آتش نگاه دارد.

[١] - عرفان اسلامى: ١/ ٣٧٤.