عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٦٩ - ٣٥٨ - درسهايى از حيات اويس

رسول عزيز اسلام ٦ فرمود:

در امت من مردى است كه به عدد موى گوسپندان ربيعه و مضر در قيامت شفاعت كند و گويند در عرب هيچ قبيله‌اى به اندازه آن دو قبيله گوسپند نداشت، صحابه گفتند: اين كيست؟ فرمود: عبد من عبيد الله، گفتند: ما همه بندگان خداييم نام او چيست؟ فرمود:

اويس، گفتند: او كجاست؟ گفت: به قرن، گفتند: او تو را ديده است؟ گفت: به ديده ظاهر نديده، گفتند: عجب چنين عاشق تو و او به خدمت تو نشتافته؟ فرمود: او را به دو حالت چنين مقامى است: يكى غلبه حال، دوم تعظيم شريعت من، او را مادرى پير است كه همانند فرزندش ايمان آورده، از چشم عليل و از دست و پاى سست است، اويس به وقت روز شتر چرانى مى‌كند و مزد آن، بر خود و مادر خرج كند، سپس به اميرالمؤمنين فرمود: على جان! تو او را خواهى ديد، از من او را سلام برسان و بگو بر امت من دعا كن.

هرم بن حيان مى‌گويد: چون حديث رسول درباره شفاعت اويس شنيدم، آرزوى ديدار او كردم، به كوفه شدم و وى را طلب كردم تا او را در كنار فرات باز يافتم، وضو مى‌گرفت و جامه مى‌شست، وى را از صفتى كه درباره او شنيدم شناختم، سلام كردم جواب داد و در من نگريست، خواستم دستش را بگيرم دست نداد، گفتم: رحمك الله يا اويس وغفر لك‌[١]. چگونه‌اى؟ آن گاه گريستم، اويس نيز بگريست و گفت: حياك الله يا هرم بن حيان‌[٢].

چگونه‌اى اى برادر من و تو را كه به من راه نمود؟ گفتم: اى اويس! نام من و پدر من چون دانستى و مرا به چه شناختى كه مرا هرگز نديده‌اى؟!

[١] -/ خدا تو را بيامرزد اى اويس.

[٢] -/ خدا تو را زنده بدارد اى حرم بن حيان و بيامرزد تو را.