عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣٩ - ١٣٣ - انفسهم عفيفة

شنيدستم زنى صاحب جمالى‌

فقيرى بى‌نوا در قحط سالى‌

به دامان كودكانى داشت مضطر

كه نانشان بود آب از ديده تر

ز بهر كودكان با فكر و تشويش‌

روان شد بر در همسايه خويش‌

مگر همسايه‌اش آهنگر راد

ببخشد قوت و از غم گردد آزاد

كز آن دارا برآيد آرزويش‌

شود نان يتيمان آبرويش‌

قضا را چشم آن همسايه ناگاه‌

به هنگام حديث افتاد بر ماه‌

چه آهنگر به رخسارش نظر كرد

طمع بر حسن آن رشك قمر كرد

به جانش آتش شهوت برافروخت‌

كه اين آتش هزاران خانمان سوخت‌

دلش در دام زلف آن گل اندام‌

مسخر شد چو مرغ خسته در دام‌

شده شيرى شكار آهوى چشم‌

معاذ الله ز دست شهوت و خشم‌

بسا دل كز نگاهى رفته از دست‌

سپرلطف حق است از تير اين شست‌

نگاه ديده جان‌ها داده بر باد

ز جور ديده دل‌ها گشته ناشاد

غرض مرغ خرد صيد هوس گشت‌

عجب عنقاى جان صيد مگس گشت‌

دلش شد پاى بند آن پرى چهر

تعالى الله چه زنجيرى بود مهر

بداد از كف همه دين و دلش را

كه سوزد برق شهوت حاصلش را