عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٩٥ - ٤٩٩ - دروغ بستن بر خدا

دينى او بجاى او سخن بگويد و هيچ كسى نيز راجع به فتوايى پرسش نمى‌كرد مگر آن كه مى‌خواست برادر ايمانى او پاسخ آن فتوا را بيان كند.

براء مى‌گويد:

من سيصد نفر از ياران پيامبر گرامى اسلام ٦ را در جنگ بدر ديدم، همه آن‌ها به گونه‌اى به سر مى‌بردند كه مايل بودند يار و رفيقش به جاى آن‌ها فتوا صادر كند[١].

٤٩٧- خويشتن را نجات ده‌

يكى از بزرگان به يكى از اصحاب فتوا گفت: چنان مى‌بينم كه به مردم فتوا مى‌دهى، آن گاه كه شخصى نزد تو مى‌آيد و درباره مسئله‌اى از تو سؤال مى‌كند، اهتمام و كوشش تو نبايد در اين جهت محدود و مصروف گردد كه او را صرفا از آن حالتى كه دچار آن است رهايى بخشى، بلكه بايد سعى و همت تو در آن جهت صرف گردد كه خويشتن را نيز از آنچه راجع به آن سؤال شده نجات دهى![٢]

٤٩٨- لرزه بر اندام‌

عطاء بن سائب تابعى گفته است: من گروهى از بزرگان دين را چنين يافته بودم كه اگر از آن‌ها راجع به موضوعى سؤال مى‌كردند اندامشان به لرزه مى‌افتاد[٣].

٤٩٩- دروغ بستن بر خدا

از عبدالله بن مسعود است كه مى‌گفت: ممكن است كسى بگويد خداوند چنين دستور

[١] - عرفان اسلامى: ١٠/ ٤٣٤.

[٢] - عرفان اسلامى: ١٠/ ٤٣٥.

[٣] - عرفان اسلامى: ١٠/ ٤٣٦.